Διαλεκτική ένταση της αντιπροσωπευτικης, με την άμεση Δημοκρατία, αυτονομία της κοινωνίας των πολιτών, κοινωνική οικονομία.Πάνω στην επιστήμη και τις τέχνες.
Καλορίζικοι λοιπόν…δύσκολο το εγχείρημα …αλλά αναγκαίο όσο ποτέ… …η ελληνική κοινωνία είναι μία κοινωνία ναρκισσιστική… ….Ο νέος φορέας πού πλέον, και επιτέλους, δημιουργείται σήμερα… ….συμμετέχω και αποφασίζω….. ηγεσία που συντονίζει Το «νέας τεχνολογίας και υψηλής απόδοσης» σχήμα… δεν σημαίνει ότι «να είμαστε χύμα» αλλά και ούτε «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός», συμμετοχική δημοκρατία, χωρίς την εποπτεία του «φωτισμένου κέντρου», χωρίς τους μηχανισμούς της λογοκρισίας… συμμετοχή και ανάπτυξη του αισθήματος ευθύνης και συνυπευθυνότητας… όλα υπό το φώς της δημοσιότητας, με εξασφάλιση της διαφάνειας και της εξουδετέρωσης των μηχανισμών παραπληροφόρησης, Το θέμα είναι αν ….πραγματικά ….το θέλουμε… το μπορούμε…και το αντέχουμε…
…καινούργιας κατασκευής όχημα παλαιού μοντέλου ή νέο μοντέλο σύγχρονης τεχνολογίας και αποδοτικής λειτουργίας …???? Γράφει ο Παναγιώτης Κουτσοπίνης
Περιδιαβάζοντας τα ανανεωτικά, και ουχί μόνον , blogs με θεματολογία τις ανησυχίες για το πολιτικό μέλλον της αριστεράς και του τόπου, εύκολα διαπιστώνει, ο διαθέτων στοιχειώδη πολιτική παιδεία και ίχνη ικανότητας πολιτικής ανάλυσης, τον οργασμικό χαρακτήρα ποικιλομορφίας θέσεων, σχολίων και αντιπαραθέσεων , πράγμα το οποίον στοιχειοθετεί την μεταβολή που συντελείται στο πολιτικο-κομματικό τοπίο. Το σύστημα, (κόμματα-ΜΜΕ), ασθμαίνον προσπαθεί να προσαρμοσθεί στην νέα πραγματικότητα, η οποία λόγω των οικονομικών εξελίξεων, από κινούμενη άμμος προσλαμβάνει χαρακτήρα χιονοστιβάδας, η οποία απειλεί να συνθλίψει στο πέρασμα της, ολόκληρο το γνωστό εποικοδόμημα της μεταπολίτευσης.
Στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ, με την αποχώρηση των 320 συνέδρων της Ανανεωτικής Πτέρυγας μετά τις ψηφοφορίες των θέσεων, ολοκληρώθηκε ένας κύκλος. Η αποχώρηση δεν έγινε ξαφνικά, ήρθε σε μια περίοδο που συντελούνται έντονες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις σε Εθνικό και Παγκόσμιο επίπεδο, σε περίοδο όπου η κρίση του κυρίαρχου πολιτικού προτύπου άσκησης και διαχείρισης της πολιτικής , στην χώρα μας, έχει απαξιωθεί στην συνείδηση των πολιτών. Ανακατατάξεις που σίγουρα επηρεάζουν και καθορίζουν το πολιτικό μας σύστημα.
Ηταν αποκάλυψη για μας όταν ο Ουμπέρτο Τσερόνι έδινε τις τρεις διαλέξεις του για την πολιτική θεωρία περί το πολιτικό κόμμα, αναδεικνύοντας τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στο κόμμα του Λένιν με αυτό του Στάλιν αλλά κυρίως με αυτό του Γκράμσι που θεμελίωνε μιά νέα αντίληψη για τη σχέση πολιτικής και κοινωνίας των πολιτών.
Από τότε πέρασαν 35 χρόνια και φυσικά άλλαξαν πολλά με πρώτο και καλύτερο το κόμμα του Γκράμσι που μεταλλάχτηκε μερικές φορές, μέχρι να γίνει το σημερινό Δημοκρατικό Κόμμα.
Θανάσης
Λεβέντης: Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι στο μόνο μέγεθος- συντελεστή
της παραγωγής που θα έχουμε επεμβάσεις θα είναι η εργασία
Τελικά υπό το βάρος των πιέσεων (εσωκομματικών και των υπόλοιπων
κομμάτων) ο υπουργός εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος προτείνει να περάσουν οι
επώδυνες αλλαγές στο Εργασιακό από τη Βουλή και όχι με Προεδρικό
Διάταγμα.( ίσως ήταν και η αρχική επιλογή αλλά για λόγους
επικοινωνιακούς ώστε η συζήτηση να φύγει από το πραγματικό πρόβλημα και
να επικεντρωθεί στη διαδικασία που βεβαίως θέτει και ζητήματα
συνταγματικότητας)
Ποιες όμως είναι αυτές οι αλλαγές? Οι βασικές
είναι οι εξής:
7
προτάσεις του Die Linke για τη χρηματοπιστωτική κρίση της Ελλάδας
Ζαγάρας Κ.
Ημερομηνία
δημοσίευσης: 20/06/2010
Πρόταση ψηφίσματος σχετικά με τη χορήγηση
εγγυήσεων για τη διατήρηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελληνικής
Δημοκρατίας απαραίτητης για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα στην
Νομισματική Ένωση, κατέθεσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος της
αριστεράς στη Γερμανία Die Linke και οι βουλευτές Δρ. Barbara Höll, Δρ.
Axel Troost, Δρ. Gesine Lötzsch, Δρ. Dietmar Bartsch, Steffen Bockhahn,
Roland Claus, Michael Leutert. Στην πρόταση ψηφίσματος υπογραμμίζεται
ότι η οικονομική βοήθεια της Ευρωζώνης, του ΔΝΤ και "τα υπερβολικά υψηλά
επιτόκια, δεν ενδείκνυνται για την υπέρβαση της οικονομικής κρίσης στην
Ελλάδα".
Η συσπείρωση αυτή είναι αναμφίβολα μεγαλύτερη και πολύ πέρα από τα όρια της προσυνεδριακής συσπείρωσης στην Ανανεωτική Πτέρυγα.
Κώστας Κάρης, Κυριακάτικη Αυγή, 20/06/2010
Η διαδικασία που ξεκίνησε με την αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το συνέδριο του ΣΥΝ και την αποδέσμευση των ανανεωτικών βουλευτών Κουβέλη, Λεβέντη, Τσούκαλη, Ψαριανού από το ΣΥΡΙΖΑ απλώθηκε γρήγορα, σε λίγες μέρες σε όλη τη χώρα.
Το πρώτο χαρακτηριστικό που εντυπωσιάζει όποιον μετέχει στις συναντήσεις που πραγματοποιούνται είναι η συσπείρωση αριστερών εκτός ΣΥΝ. Η συσπείρωση αυτή είναι αναμφίβολα μεγαλύτερη και πολύ πέρα από τα όρια της προσυνεδριακής συσπείρωσης στην Ανανεωτική Πτέρυγα. Σε ορισμένες περιοχές και δήμους, και του Λεκανοπεδίου, τα έως τώρα μέλη της Πτέρυγας είναι μειοψηφία στις συναντήσεις! Μπορούμε να ξεχωρίσουμε δύο κατηγορίες πολιτών : στην πρώτη και μεγαλύτερη περιλαμβάνονται αγωνιστές της αριστεράς που παλιότερα ή πιο πρόσφατα είχαν απομακρυνθεί απο το Συνασπισμό - και σε κάθε περίπτωση δεν συμμετείχαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα δυναμικά δήλωσαν πάλι παρόντες. Στη δεύτερη, πολίτες που χωρίς να έχουν στο παρελθόν κάποια σχέση με το ΣΥΝ, που ψήφισαν και άλλα κόμματα, είναι εκλεγμένοι στην αυτοδιοίηκηση και σε κοινωνικελς οργανώσεις και τώρα πήραν την απόφαση να συσπειρωθούν στο δρόμο που άνοιξε η αποδέσμευση της Ανανεωτικής Πτέρυγας.
H ανάρτηση αυτού του κειμένου του σ. Ρήγου, που η λογική του ταυτίζεται, με πολυ παλαιότερες θέσεις του eαριστερα και της Π.Α.Α.Α, έχει αξία καθώς διευκολύνει την κατανόηση της πραγματικής εικόνας της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς.
Η λογική του κειμένου αποτελεί έναν απο τους βασικούς άξονες της ανάλυσης και πρότασης μας, για την ανάγκη αποχώρισης της ανανεωτικής αριστεράς απο τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Δές σχετική αρθρογραφία του υπογράφοντος το σχόλιο και άλλων σ.. Η ίδια λογική ζητά στο χώρο του Συριζα την χαμένη "φερεγγυότητα για νέο ξεκίνημα".
Το ερώτημα, αβίαστα που προκείπτει είναι : η Κοε, η Ναρ, ο Αλαβάνος, το "μέτωπο" , o φατριασμένος ΣΥΝ θα αποκαταστήσουν την χαμένη φερεγγυότητα της αριστεράς ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΣΦΈΡΟΥΝ το εναλλακτικό ποιοτικό πρότυπο άσκησης και διαχείρισης της πολιτικής που έχει άμεση ανάγκη η δημοκρατία μας και το απολύτως απαξιωμένο πολιτικό μας σύστημα; Με διαχρονικά ανύπαρκτη την αυτοκριτική παιδεία σ' αυτόν το χώρο;
Απο την άρνηση των μικροπαραγόντων του ΣΥΡΙΖΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΏΤΗ ΣΤΙΓΜΗ της ίδρυσης του, να δεσμευτούν σε κοινό πολιτικό πλαίσιο, εως τη χαμένη ευκαιρεία του συνεδρίου του ΣΥΝ 15 μέρες πρίν, που ξεκαθάριζε οργανωτικούς συσχετισμούς και φέουδα, και δεν συζητούσε τις απόψεις σου και απόψεις μας, θα συμφωνίσεις σ. Άλκη, οτι είναι χαρακτηριστικά της κρίσης της αριστεράς...έτσι όμως δεν μπορείς να συμφωνίσεις, οτι γι' αυτά, υπεύθυνη είναι η ανανεωτική "πτερούγα", που στα ...ξαφνικα και χωρίς ουσιαστικούς λόγους αποχώρησε...όπως ισχυρίζονται κάποιοι σ. του ΣΥΝ, τους οποίους πάντα σεβόμαστε- δεν σεβόμαστε τους φατριασμένους καθεστωτικούς - και που θα είμαστε σε διάλογο και συμπορεύσεις μαζί τους.
Ενότητα με τα ...ανόητα που γέννησαν την αφερεγγυότητα, διαχρονικά άκαμπτα, είναι ψυχοφθόρος παραλογισμός...αριστερό θυμικό σε απόσταση απο την λογική...υστερία αριστερού αδιεξόδου...μέσα στον θυμό και την απελπισία της κοινωνίας των πολιτών...ή ...διαχείριση του "μπακάλικου" με καθεστωτική λογική και λεκτικές
αναφορές στην διάσπαση και οχι στην ουσία της. Σύντροφε Αλκη, τότε πως, ακόμη επιλέγεις τον ΣΥΡΙΖΑ; Γιώργος Παππάς
ΑΥΓΗ Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/06/2010
ΤΟΥ ΑΛΚΗ ΡΗΓΟΥ*
Για μια ακόμα φορά ο χώρος της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς βρίσκεται σε κρίση. Την ίδια ώρα που η κοινωνία μας βιώνει καθημερινά μια πολύπλευρη κρίση που έχει οδηγήσει τη συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών σε μια διάχυτη απαξίωση θεσμών και λειτουργιών του δημοκρατικού πολιτεύματος και του πολιτικού προσωπικού όλου του πολιτικού φάσματος. Με φαινόμενα έντονης ανασφάλειας και αβεβαιότητας όχι μόνο για το αύριο, αλλά και για την αποτελεσματικότητα του όποιου σημερινού αγώνα αντίστασης στη συστηματική κατεδάφιση κάθε εργασιακού, πολιτισμικού άρα και πολιτικού δικαιώματος
Η δήλωση του Φώτη Κουβέλη, την περασμένη Κυριακή στην «Αυγή», ότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για μια ανασύσταση και ανασυγκρότηση του ανανεωτικού χώρου, μπορεί να προβλημάτισε όσους έχουν βαρεθεί τις διασπάσεις στα γήπεδα της ελληνικής αριστεράς, σίγουρα όμως χαροποίησε όσους ένιωθαν ότι τα τελευταία χρόνια αυτό που ονομάζουμε ανανεωτική αριστερά είχε χαθεί στους δαιδάλους μιας μαξιμαλιστικής και συχνά αριστερίστικης πολιτικής, μιας πολιτικής που εκφράστηκε κυρίως από κάποιες δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και που καμιά σχέση δεν είχαν με αυτά που πρέσβευαν όσοι ήθελαν μια διαφορετική αριστερά ήδη από το 1968.
Στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ», είναι γνωστός ο ρόλος της εφημερίδας ΒΗΜΑ σε ότι αφορά την επιβολή και την στήριξη του δικομματικού συστήματος από την μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα . Τα οφέλη δε, τα οποία απεκόμισε το συγκρότημα ΔΟΛ, στο οποίο ανήκει η εφημερίδα, από την θέση αυτή είναι και αυτή γνωστή. Ειδικά την περίοδο του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ. Θα ήταν παράξενο να μην καταβάλει το ΒΗΜΑ, για μια ακόμη φορά, την συνεισφορά του στο σύστημα, του οποίου αποτελεί μέρος, μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ, τα οποία ανήκουν στο συγκρότημα του ΔΟΛ για την διατήρηση του status quo, και την συνέχιση της επικυριαρχίας του δικομματικού και του καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος με εναλλαγή του κυβερνητικού σχήματος μεταξύ των δύο κομμάτων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, τα οποία διαχειρίστηκαν την εξουσία μεταπολιτευτικά με το γνωστό αποτέλεσμα και τα θλιβερά παρατράγουδα που δεν ποιούν τιμή σε κανέναν έλληνα και έχουν ατιμάσει την χώρα διεθνώς… Είναι αναμενόμενο ότι οι κονδυλοφόροι του είδους , οι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» και οι «μαϊντανοί» των παραθύρων της TV, να καταβάλουν εναγώνιες προσπάθειες να στηρίξουν το σύστημα. Εξ αυτού και τόσο μίσος για οτιδήποτε «….πάει να διαταράξει ισορροπίες και χαλάσει την σούπα…..».
ΠΟΛΙΤΙΚΗ-AΡΘΡΑ 
