 05-02-2012 17:43:18,
Η (ελληνική) πάλη των τάξεων
του Θανάση ΠολλάτουΈχω πάψει από καιρό να πιστεύω στη μαρξική θεωρία της πάλης των τάξεων· ίσως μάλιστα να μην την πίστεψα ποτέ. Δεν βλέπω γύρω μου εργάτες να αντιμάχονται τα αφεντικά τους, βλέπω μια κοινωνία να καταφάσκει σύσσωμη τη θεαματική και καταναλωτική της αναπαράσταση. Είναι επειδή, έχοντας διαβάσει τον Καστοριάδη και τον Λεφόρ, αναζητώ την τάξη όχι με βάση τα αντικειμενικά της χαρακτηριστικά, τη θέση των υποτιθέμενων μελών της στην παραγωγή, αλλά με βάση το βαθμό που η συνομάδωση αυτή συμμετέχει σε έναν ανταγωνισμό πολιτικό, φαντασιακό, πολιτισμικό της υπάρχουσας κοινωνικής θέσμισης. Η τάξη, έλεγε ο μεγάλος θεωρητικός του εργατικού κινήματος, ο Ε.Π. Τόμσον, δεν είναι ένα πράγμα, αλλά μια σχέση. Οι τάξεις για να είναι τάξεις πρέπει να συμπεριφέρονται σαν τάξεις, να ορίζουν τον εαυτό τους ως τέτοιες μέσα στην πράξη τους, στην διεκδίκησή τους και κυρίως στην τοποθέτησή τους απέναντι στο υπάρχον καθεστώς και στις άλλες τάξεις. Η εργατική τάξη υπήρξε, την περίοδο της ακμής του εργατικού κινήματος, μια πραγματική τάξη που αντιπροσώπευε μια νέα κοινωνική θέσμιση, μια άλλη κουλτούρα που βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την κυρίαρχη (;) κουλτούρα της αστικής τάξης. Αυτό ίσχυε εκείνη την εποχή ως γενική αρχή, πράγμα που έκανε τον Μαρξ να προβάλλει αυτό το σχήμα σε ολόκληρη την ιστορία, γενικευτικά και λανθασμένα νομίζω στο βαθμό που αυτό έτεινε να αποτελέσει απόλυτο δόγμα. Και έγινε πράγματι απόλυτο δόγμα, ιδεολογία, ψευδής συνείδηση, ιδεοληπτική αναπαράσταση που υποκαθιστά την πραγματικότητα στα μυαλά των μαρξιστών που πασχίζουν μέχρι σήμερα να κρατηθούν με νύχια και με δόντια από ένα σχήμα που θέλουν να το βαφτίσουν υπεριστορικό ενώ δεν είναι. Συνεπώς, η περίφημη αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας που κινεί τη σκέψη πολλών επιγόνων του Μαρξ, ακόμα και των πιο φιλελεύθερων, δεν πρέπει να υποστηρίζεται άκριτα, αλλά να υφίσταται τη βάσανο της αμφισβήτησης για να μπορούμε σε κάθε περίπτωση να ανακαλύπτουμε την αλήθεια της, την πρόσδεσή της στην πραγματικότητα.Δε θέλω όμως να συνεχίσω αυτή τη σκέψη, η οποία έχει αναμφισβήτητα πολλές πτυχές και μπορεί να εγείρει πολλές αντιρρήσεις. Θέλω να σταθώ κάπου αλλού, για να συνδέσω τη θεωρία της τάξης με τη σημερινή κατάσταση. Ο Καστοριάδης και ο Λεφόρ, λοιπόν, προσπαθώντας να παραμείνουν μαρξιστές και να αποσυνδεθούν από το υπόδειγμα του κομουνιστικού ολοκληρωτισμού, εισηγήθηκαν πριν από 60 περίπου χρόνια μια νέα θεωρία. Για την ακρίβεια επρόκειτο για την αναθεώρηση μιας παλιάς θεωρίας, της θεωρίας του Μαρξ. Είπαν, λοιπόν, πως πρέπει να εγκαταλείψουμε την αυταπάτη πως η ρωσική κοινωνία ήταν μια αταξική κοινωνία ή μια κοινωνία που βαδίζει έστω προς τον σοσιαλισμό. Η ρωσική κοινωνία είναι μια ταξική κοινωνία όπου το ρόλο της κυρίαρχης τάξης δεν τον έχει η βδελυρή μπουρζουαζία, αλλά η γραφειοκρατική τάξη, η τάξη του Κόμματος. Η ταξικότητα της κοινωνίας και η εκμετάλλευση παραμένει, μόνο που την υπεραξία που παράγεται από την δραστηριότητα της κοινωνίας την καρπώνεται η γραφειοκρατική τάξη. Αυτή η ανάλυση μας επιτρέπει να ανοίξουμε λίγο τους ορίζοντές μας και να δούμε την τάξη εκτός του μαρξικού ιστορικιστικού πλαισίου.
Γιατί τα λέω όλα αυτά τώρα. Μου φαίνεται πως στην ελληνική περίπτωση, εμφανίζεται μερικούς αιώνες καθυστερημένο το φάντασμα μιας τάξης. Και δεν μιλάω για μια τάξη επαναστατική, μια τάξη που θέλει να αλλάξει τα πράγματα. Μιλάω για μια τάξη που είναι κυρίαρχη όπως η ρωσική γραφειοκρατία του Κόμματος. Συλλαμβάνω διαισθητικά, όλους όσους ο φίλος μας ο Λεό έχει ονομάσει παραστατικότατα insiders του συστήματος, ως μέλη μιας τάξης ή "τάξης" αν θέλετε. Όλο αυτό το συνονθύλευμα των συνδικαλιστών, των λαϊκιστών πολιτικών, των κομματικών γραφειοκρατιών, των ανθρώπων των μίντια, των ανθρώπων των πανεπιστημίων, των επιχειρηματιών, των αγανακτισμένων, ενοποιείται στα μάτια μου με βάση τη φαντασιακή ένταξή του σε ένα σύστημα και σε μία κουλτούρα. Προσοχή: φαντασιακή ένταξη δεν σημαίνει φανταστική ένταξη, όπως συχνά πιστεύεται. Η φαντασιακή ένταξη είναι απολύτως πραγματική, μόνο που αφορά σε μια κοινότητα νόων, τη συνέχει μια πολιτισμική διάσταση. Το φαινόμενο αυτής εδώ της τάξης είναι απόλυτα διακομματικό. Αφορά στην υπεράσπιση του παλιού κόσμου, του κόσμου που δημιουργήθηκε από το ’81 και έπειτα, ενώ οι ρίζες του μπορούν να αναζητηθούν σε παλιότερες εποχές. Καθώς το βασικό μέλημα του συνονθυλεύματος αυτού είναι να μην αλλάξει τίποτα στην κοινωνία, το συνονθύλευμα αυτό είναι απολύτως συντηρητικό. Το πραγματικό διακύβευμα για την ελληνική κοινωνία δεν είναι, λοιπόν, ταξικό με την παραδοσιακή έννοια, αλλά ταξικό με την έννοια που προσπαθούμε να περιγράψουμε εδώ. Το σημαίνον δίπολο δεν είναι αριστερά – δεξιά, αλλά εκσυγχρονισμός ή συντήρηση των κοτζαμπασικών δομών του πελατειακού κράτους. Ας μην μας ξενίζει το γεγονός ότι σχεδόν σύσσωμη η αριστερά εντάσσεται στο στρατόπεδο της υπεράσπισης του πελατειασμού. Οι πολιτισμικές ρίζες της ελληνικής αριστεράς βρίσκονται, όπως φαίνεται, στη γραφειοκρατική τάξη της ΕΣΣΔ και όχι στα αιτήματα του Διαφωτισμού. Όποιος πλησιάσει τους χώρους όπου η αριστερά είναι κυρίαρχη, όπως το πανεπιστήμιο ή η τέχνη, θα διαπιστώσει ότι τα κομματικά διαπιστευτήρια ή η επαναστατικοφροσύνη αποτελούν επαρκές εφόδιο για την επαγγελματική, συνδικαλιστική και κοινωνική ανέλιξη. Η τάξη που προσπαθούμε να περιγράψουμε χαρακτηρίζεται κατά απόλυτο τρόπο από τους όρους των πελατειακών σχέσεων. Και είναι μάλιστα σκόπιμο να παρατηρήσουμε ότι το χαρακτηριστικό του πελατειασμού αποτελούσε ίδιον και της ρωσικής γραφειοκρατίας. Και εκεί, όπως κι εδώ η κοινωνική ανέλιξη και η οικογενειακή ευημερία ταυτιζόταν με την δυνατότητα πρόσβασης στα ενδότερα του κομματικογραφειοκρατικού συστήματος για την εξασφάλιση κάποιας χάρης. Η ακριβής αντίθεση προς τη δημοκρατική απαίτηση της ισότητας, της ισονομίας και της αξιοκρατίας, δηλαδή. Η κομματικογραφειοκρατική τάξη ασκεί την εξουσία της μεσολαβώντας μεταξύ των πολιτών και του κράτους. Τα μέλη της κομματικογραφειοκρατίας παρεμβαίνουν ως εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών οργανώσεων, ως εκπρόσωποι των κομματικών νεολαιών που λυμαίνονται τα πανεπιστήμια, ως τοπικοί κομματικοί παράγοντες, ως κομματικοί επιχειρηματίες για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των εντολέων τους. Το κομματικογραφειοκρατικό σύστημα συνιστά τον δίαυλο επικοινωνίας και ανταλλαγής εξυπηρετήσεων μεταξύ επιμέρους πόλων. Ο όρος της συνοχής του είναι τα κόμματα.
Αυτός είναι ο ρόλος των κομμάτων στην ελληνική περίπτωση, σε αντίθεση με τον δέοντα ρόλο τους στα φιλελεύθερα δημοκρατικά πολιτεύματα που εξηγεί πολύ σωστά αντιτασσόμενος στον λαϊκισμό ο Γιώργος Σιακαντάρης. Η άνοδος τους λαϊκισμού, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος και ο άκριτος καταγγελτισμός με τη λογική της συλλογικής ευθύνης όλων των πολιτικών, που χαρακτήρισαν το κίνημα των αγανακτισμένων αποτελεί μια διαμαρτυρία ενάντια στην αδυναμία της κεφαλής να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της βάσης του πελατειακοκομματικογραφειοκρατικού συστήματος. Το διαρραγέν κοινωνικό συμβόλαιο της μεταπολίτευσης ήταν ακριβώς αυτό: η σιωπηλή συμφωνία του πελατειασμού. Το στρατόπεδο των insiders του συστήματος, η κυρίαρχη τάξη αποτελούνταν από το σύνολο όσων συμμετείχαν άμεσα στο πελατειακό σύστημα, αλλά όχι μόνο. Περιελάμβανε όσους διοριζόταν στο δημόσιο, όσους μεσολαβούσαν για να διοριστούν και όσους εν τέλει τους διόριζαν· όσους έπαιρναν παράνομες επιδοτήσεις, όσους μεσολαβούσαν για να τις πάρουν και όσους εν τέλει τις έδιναν.
Οι τρεις εμπλεκόμενοι πόλοι αντιστοιχούσαν σε τρία επίπεδα του πελατειακού συστήματος. Ο πρώτος αντιστοιχούσε στη βάση, ο δεύτερος σε μεσαία στελέχη (κομματάρχες, τοπικοί παράγοντες, μητροπολίτες, επικεφαλής κομματικών νεολαιών, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι κ.λπ.) και ο τρίτος σε ανώτερα στελέχη του πελατειακού συστήματος (βουλευτές, υπουργοί, υψηλόβαθμα στελέχη της δημόσιας διοίκησης, δήμαρχοι, γενικοί γραμματείς υπουργείων, διευθυντές δημοσίων οργανισμών κ.λπ.). Η βάση ήταν ιδιαίτερα πολυπληθής, καθώς η πλειοψηφία της κοινωνίας ζητούσε και ζητά ακόμα χάρες από το πελατειακό σύστημα για να διοριστεί από το παράθυρο, για να μετατεθεί ευνοϊκά το παιδί της που υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, για να πάρει το πτυχίο της, για να επιδοτηθεί, για να κλείσει μια δουλειά με το δημόσιο, για να αποφύγει να πληρώσει φόρους, κλήσεις, πρόστιμα κ.λπ.
Στο εσωτερικό του πελατειακού συστήματος, το οποίο λειτουργεί με τους όρους μιας εγκληματικής οργάνωσης σε επίπεδο κοινωνίας αναπτύχθηκαν αντίστοιχες συμπεριφορές και οργανώσεις που κέρδιζαν το κάτι παραπάνω διά της ανοχής του συστήματος ή διά της διαπλοκής μαζί του: πυρήνες διαφθοράς στη δημόσια διοίκηση, στην αστυνομία, στις υπηρεσίες υγείας, φορο/εισφοροδιαφυγή. Η υπέρβαση των όρων που διέπουν το τοπίο του πελατειασμού αποτελεί, όπως είναι φυσικό και εμφανές, αιτία πολέμου για όλους τους παράγοντες αυτού του συστήματος. Για να έχουμε μια πλήρη εικόνα της κυρίαρχης τάξης, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας, όσους δηλαδή έμμεσα ή άμεσα έχουν προσποριστεί ιδιοτελή οφέλη από την κατάσταση αυτή. Οι εξαιρέσεις των outsiders είναι πολύ λίγες, αλλά οι διαβαθμίσεις του "μαζί τα φάγαμε" είναι υπαρκτές. Το κεντρικό πρόβλημα παραμένει δυσεπίλυτο: στη γενική κουλτούρα της κοινωνίας ο τρόπος των πελατειακών σχέσεων έχει εμπεδωθεί ως ο μοναδικός τρόπος να χειρίζεται τις υποθέσεις της και ως ο μοναδικός τρόπος να έρχεται σε επαφή με το κράτος. Καταλήγω σε μία άλλη διαπίστωση του Καστοριάδη, βγαλμένη, επίσης, από άλλο πλαίσιο. Το ερώτημα τελικά σήμερα είναι ποιος και ποια είναι υπέρ αυτού του συστήματος και ποιος και ποια είναι εναντίον του. Είναι σαφές ότι οι διακομματικοί υπερασπιστές του πελατειακού συστήματος, είτε αγνοώντας τη χρεοκοπία του είτε επιθυμώντας να φορτώσουν σε άλλους τις συνέπειές της, συμπεριφέρονται ως τάξη, αρχίζουν να αισθάνονται ως μέλη ενός μετώπου που εργάζεται για την άρση κάθε προσπάθειας μεταρρύθμισης που θα πλήξει την κυρίαρχη θέση της τάξης τους μέσα στην κοινωνία. Η επιλογή του συνθήματος "πίσω στη δραχμή" είναι ψυχαναλυτικά αποκαλυπτική. Η δραχμή συμβολίζει την παραμονή στο παρελθόν του καθ’ ημάς κοτζαμπασισμού, τη φυγή προς τα πίσω. Είναι το κύκνειο άσμα των βαμπίρ του κομματικογραφειοκρατικού συστήματος, η πολεμική ιαχή ενάντια σε ένα μέλλον που μοιάζει να τους κυκλώνει. Το αν η αυριανή θα είναι η μέρα των ζωντανών νεκρών μένει να φανεί. Η μόνη ελπίδα είναι πως τα περισσότερο δυναμικά και δημιουργικά κομμάτια της κοινωνίας, αυτά δηλαδή που μπορούν να επιφέρουν μια ποιοτική αλλαγή προς την κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού και του εξορθολογισμού της κοινωνίας, συνειδητοποιούν το αδιέξοδο και αποδέχονται την αναγκαιότητα των αλλαγών. Και αυτοί είναι, συνήθως, αυτοί που έχουν λίγα να χάσουν, αυτοί που η εμπλοκή τους με την κομματικογραφειοκρατική τάξη που υπερασπίζεται το φαιοκόκκινο μέτωπο της αριστεράς, της ακροδεξιάς και του βαθέος κομματισμού είναι μόνο έμμεση.
"Υπάρχουν µόνο 2 πολιτικές παρατάξεις που διαπερνούν οριζόντια τα κόµµατα. Η µια αποφασισµένη να προχωρήσει σε µεταρρυθµίσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης µήπως σωθεί η χώρα και ξαναγίνει κανονική, ικανή να ζήσει τους πολίτες της. Και η άλλη που αποκρούει κάθε αλλαγή, που προσπαθεί να διατηρήσει το κατεστηµένο σύστηµα εξουσίας, που οδηγεί στη δραχµή, τους ολιγάρχες, τους µαυραγορίτες. Όσο οι δυο αυτές παρατάξεις δεν ξεχωρίζουν, η σωτηρία µας επαφίεται µόνο στους ξένους. Αλλά ποτέ κανείς δεν σώνεται αν δεν θέλει να σωθεί".
|
|
05-02-2012 17:43:18,
ΠΑΣΟΚ reloaded
Η κόρη μου η μεταρρυθμίστρια, ο Ανδρέας Δεν-υπαρχει-σάλιο και ο Saint Benny, Προστάτης Άγιος του πελατειακού κράτους είναι το αποτέλεσμα της σύντομης τρίλιζας του βαθέως κομματικού Πασοκ... Το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει... διασπασμένο, δυνατό! Ο ΓΑΠ βεβαίως δεν θα εγκαταλείψει έτσι. Αλλά ακόμη κι αν δούμε δυο ΠΑΣΟΚ στη θέση του ενός, το μεταπολιτευτικό σύστημα δεν εννοεί να παραιτηθεί από τον "αγώνα". Θα αποπειραθεί να επαναλάβει το πάρτυ. Με τα τελευταία δανεικά κι όποιος αντέξει. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι...
Αλλά η κρίση δεν είναι ένα διάλλειμμα στον δικομματισμό. Είναι η πτώση του. Όσοι δεν τόχουν καταλάβει, θα το καταλάβουν σύντομα - έστω και δια της τεθλασμένης: μέσω Ευρώπης, από φίλους και εχθρούς μαζί. Το μόνο που λυπάμαι είναι η έρμη η ανανεωτική αριστερά που χαμένη στην μετάφραση των δημοσκοπήσεων έχασε για άλλη μια φορά -ίσως την τελευταία- τον φιλελεύθερο και μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα της. Τώρα, με το ΠΑΣΟΚ reloaded θα χάσει και την δημοσκοπική της ευωχία, όσο οι πελάτες θα επιστρέφουν στην στρούγκα του Βαγγέλη... Κρίμα. Αληθινά κρίμα.
*η τρίλιζα έγινε με σκίτσα του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου από το ΒΗΜΑ
|
|
05-02-2012 17:43:18,
Ο σοφός λαός κινείται προς την σωστή κατεύθυνση και την μόνη λύση: ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 13% ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ!
Η τελευταία πανελλαδική δημοσκόπηση δείχνει την ραγδαία συνειδητοποίηση του κόσμου, ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν σηκώνει θεραπεία, μονάχα ...καταναγκασμό. Ο σοφός λαός αφαιρεί συστηματικά την δυνατότητα του οποιουδήποτε πολιτικού σχηματισμού να αποκτήσει δικαιώματα αυτοδύναμης (ή ημιαυτοδύναμης με ένα συγγενικό σχηματισμό τσόντα) εξουσίας και αποκλειστικής διαχείρισης του ελληνικού κράτους. Τους υποχρεώνει, ελλείψει άλλης λύσης, σε αυτό που φοβούνται περισσότερο: την κυβερνητική συνεργασία με -πέραν της μιας- άλλες πολιτικές δυνάμεις και την συλλογική ανάληψη του απαγορευτικού για τα ελληνικά πελατειακά δεδομένα, πολιτικού κόστους. Βάζει τέλος στα όνειρα επανόδου στην εξουσία των κομμάτων υπευθύνων για την χρεοκοπία αλλά και στα όνειρα της "αντιμνημονιακής" αντιπολίτευσης ότι δεν θα κληθεί ποτέ να αναλάβει τις ευθύνες της...
Μπορούμε ίσως αυτήν την κατεύθυνση, οι πολίτες, να την κάνουμε καμπάνια και εκλογικό αποτέλεσμα. Παρακολουθώντας τις δημοσκοπήσεις και "διορθώνοντάς τις" συνειδητά μέχρι και την προεκλογική περίοδο, μπορούμε να επιβάλλουμε αυτό που είναι και η μόνη λύση: κυβέρνηση συνεργασίας πέραν των δύο κομμάτων! Μπορούμε να μετατοπίσουμε την συζήτηση, από τις υπερφίαλες δηλώσεις "δεν συνεργάζομαι με κανέναν" στην συζήτηση "ποιος με ποιον". Η κατάσταση δεν σηκώνει άλλους κομματικούς εγωισμούς από όμορους χώρους και πρέπει από τώρα να αρχίσουν οι συζητήσεις για τα προγράμματα συνεργασίας και την πολιτική μορφοποίηση των συνεργασιών ακόμη και σε επίπεδο προσώπων. Ναι, αυτών των συνεργασιών που κανείς δεν είναι πρόθυμος να κάνει... Ναι αυτών των προσώπων που όλοι τους θεωρούν επικίνδυνα για την κομματική τους επιβίωση... Διαθέτουμε ένα πειστικότατο όπλο: τις ψήφους μας! Αρκεί να τις χρησιμοποιήσουμε σωστά. Μοιράζοντάς τις έτσι ώστε κανείς τους να μην φτάσει το πολυπόθητο ποσοστό, ούτε καν κατά διάνοια (γιατί υπάρχει και το bonus των 50 εδρών...).
Κανένας λοιπόν πάνω από 12-13% στις εκλογές! Πειθαναγκασμός του πολιτικού συστήματος σε πολυμερείς συνεργασίες! Πρακτικά, σε κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας και συνυπευθυνότητας... Κι ας ονειρεύονται όποιοι, ότι θέλουν. ΥΓ Γκάλοπ της ALCO για το STAR, για την Β Αθήνας:
Πρώτο κόμμα στην πρόθεση ψήφου είναι η ΝΔ με 13,6% και ακολουθούν: ΚΚΕ με 9,5%, ΔΗΜΑΡ 8,4%, ΠΑΣΟΚ 8%, ΣΥΡΙΖΑ 7,3%, ΛΑΟΣ 4,3%, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 3,2%, ΔΗΣΥ 2%, ενώ άλλο κόμμα δηλώνει ότι θα ψηφίσει το 8,1%.
Ενδεικτικό στοιχείο της έρευνας είναι και το ό, τι το 18,8%, περίπου 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόροι, δηλώνουν πως θα απέχουν από την ψηφοφορία, απορρίπτοντας στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα. Λευκό ή άκυρο ψηφίζει το 7,5%, ενώ "Δεν Ξέρω – Δεν Απαντώ" δηλώνει το 9,1%.
Ποσοστά επί των εγκύρων
Πρώτο κόμμα αναδεικνύεται η ΝΔ με 18,5% και ακολουθούν: ΚΚΕ 13, ΔΗΜΑΡ 11,5%, ΠΑΣΟΚ 11, ΣΥΡΙΖΑ 10, ΛΑΟΣ 6, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 5 και ΔΗΣΥ 3%. Άλλο κόμμα δηλώνει ότι θα ψηφίσει το 11%,ενώ το ίδιο ποσοστό συγκεντρώνει και το "Δεν Ξέρω – Δεν Απαντώ". Σχόλιο: καλά πάμε... λίγο κούρεμα ακόμη θέλει η ΝΔ, και όλα θα πάνε καλά :)
|
|
05-02-2012 17:43:18,
Ευεσφάλεια, ευελισφάλεια, ευελιξία με ασφάλεια, flexicurity
.png) | | χωρίς ευελιξία δεν υπάρχουν δουλειές, χωρίς δουλειές δεν υπάρχουν αφεντικά... |
Χρωστούσα στους φίλους μου της ( τρισυπόστατης πια) εξ αποκαλύψεως Αριστεράς, τους υπερβατικούς (εκ Καρόλου) κριτές των πάντων, μια δημοσίευση για το θέμα της "ευεσφάλειας". Η σοσιαλδημοκρατική αυτή ιδέα που εφαρμόζεται στις σκανδιναβικές χώρες με επιτυχία, ατύχησε πρόσφατα να ακουστεί από "τον στόμα" της τρισκατάρατης υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου στην εκδήλωση των "18" - και από τότε, "γαία πυρί μιχθήτω"...Όπως συνηθίζεται στην αυταρχική παράδοση της Αριστεράς ότι δεν μας συμφέρει να συζητήσουμε γιατί ανοίγει συγκεκριμένα θέματα που απαιτούν συγκεκριμένες και σαφείς απαντήσεις (πράγμα που δεν συνάδει με την υπερβατική συζήτηση περί -κοινωνικού- παραδείσου και κόλασης, που συγκινεί μέσα στην θρησκευτικότητά της τους πιστούς του χώρου) το "αποτασσόμαστε μετά βδελυγμίας", εντάσσοντάς το και αυτό στους στόχους της ιδεολογικής απαξίωσης. Αυτό έπαθε και ο όρος αυτός. Όντας στον αντίποδα της έννοιας του πελατειακού κράτους -που συγκινεί ακόμη όλο το ελληνικό πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης και μεγάλο μέρος του ποιμνίου- ταυτίστηκε με τις επιδιώξεις των "ξένων κατακτητών του μνημονίου". Τον επαναφέρουμε λοιπόν στην συζήτηση ως μια πολύ ενδιαφέρουσα έννοια ενός σύγχρονου και πραγματοποιήσιμου κοινωνικού κράτους: Θα μπορούσε το μοντέλο της Ευελισφάλειας (flexicurity) να γίνει το μοντέλο ανάπτυξης για την Ελλάδα;
πηγή: Κοσμόπολις
Όπως έχουμε ξαναπεί το βασικό πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι η ίδια η κρίση που ήδη βιώνουμε αλλά ποια κοινωνία και ποιο μοντέλο ανάπτυξης θα σχεδιάσουμε για το μέλλον της χώρας.Το λεγόμενο μοντέλο της ευελισφάλειας που προέρχεται από την σύνθεση των λέξεων ευελιξία και ασφάλεια βασίζεται ακριβώς στην πλήρη ελευθερία κι ευελιξία των σχέσεων εργασίας παράλληλα με την ασφάλεια του εργαζόμενου και του κοινωνικού κράτους.Ένα μοντέλο δηλαδή που από την μια δίνει την δυνατότητα στις επιχειρήσεις να δρουν και να προσαρμόζονται ελεύθερα με βάση τον διεθνή ανταγωνισμό και τις συγκυρίες και κατ’αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίζουν στο μέγιστο την ανταγωνιστικότητά τους και από την άλλη να διασφαλίζεται για τον εργαζόμενο και την κοινωνία ένα υψηλό επίπεδο παροχών και κοινωνικής ασφάλειας!Είναι όμως δυνατόν να συνδυαστούν αυτά τα δύο σε ένα εφαρμόσιμο και ρεαλιστικό μοντέλο ανάπτυξης ή απλώς είναι στην σφαίρα της φαντασίας κάποιων θεωρητικών;Κι όμως αυτό το μοντέλο εφαρμόζεται με παραλλαγές σε διαφορετικές χώρες και με μεγάλη επιτυχία. Ένα από τα πιο πετυχημένα παραδείγματα είναι αυτό της Δανίας. Σε καμιά περίπτωση δεν μιλάμε για εφαρμογή του δανέζικου μοντέλου αυτούσιου ως έχει στην Ελλάδα αλλά για ιδέες ως βάση για συζήτηση που θα προσαρμοστούν στις ιδιαιτερότητας της χώρας μας. Εξάλλου αυτό τονίζει και ο Δανός πρέσβης στην Αθήνα την ομιλία του οποίου και παρουσιάζουμε και μας παροτρύνει να ζητήσουμε την βοήθεια και την τεχνογνωσία των συμπατριωτών του για να κάνουμε κάτι ανάλογο.
Αξίζει τουλάχιστον να προβληματιστούμε και να απαιτήσουμε από όλους τους κοινωνικούς εταίρους να αρχίσουν μια σοβαρή συζήτηση χωρίς αφορισμούς, δογματισμούς, στερεότυπα και δαιμονοποιήσεις, για το μέλλον της χώρας και να αφήσουμε στο περιθώριο τους κάθε είδους λαϊκιστές από όλους τους χώρους που στην ουσία μας έφεραν σε αυτό το αδιέξοδο.
Θα μπορούσε το μοντέλο της Ευελισφάλειας (flexicurity) να γινει το μοντέλο ανάπτυξης για την Ελλάδα;
Διαβάστε λοιπόν τι είναι αυτό το περίφημο δανέζικο μοντέλο που ασκείται ανεξάρτητα από το πιο κόμμα ασκεί την εξουσία…
ΔΑΝΙΑ
Η Δανία έχει ακολουθήσει το δρόμο ενός προηγµένου μοντέλου κοινωνικού διαλόγου και συναίνεσης. Αυτό αποκαλείται ως το Κοινωνικό Κράτος της Δανίας ή µε μια άλλη φράση που συχνά χρησιμοποιείται ως « Το Δανικό Μοντέλο». Παρότι πρόκειται για ένα άκρως πολιτικό θέμα όλα ξεκίνησαν στη σφαίρα της ποίησης. Ο Δανός , συγγραφέας και πολιτικός N.S.F. Grundtvig (1783-1872) έγραψε σε ένα τραγούδι για τη Δανία, ότι η χώρα θα έχει προοδεύσει αρκετά όταν «πολλοί λίγοι θα έχουν πάρα πολλά και ακόμη λιγότεροι πολύ λίγα».
Αυτή είναι ακριβώς η συνταγή του Δανικού κοινωνικού κράτους. Με την φορολογία ως εργαλείο, επιτυγχάνεται μια εξίσωση του εισοδήματος ώστε όλοι να διαθέτουν το υλιστικό εκείνο πλαίσιο για να διάγουν έναν αξιοπρεπή βίο.
Στο μοντέλο αυτό το 33% των φόρων επιστρέφεται στους πολίτες ως μεταβιβαστικές πληρωμές, και ο δημόσιος τομέας περιλαμβάνει το 30% του συνόλου των εργαζομένων στη χώρα.
Σε καμία περίπτωση πάραυτα δεν εμφανίζεται οποιαδήποτε διάθεση αντίδρασης στο σύστημα ή προσπάθεια φοροδιαφυγής, παρότι το 2005 η φορολογική επιβάρυνση έφτασε κατά μέσο όρο το 50,1%, μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.
Οι πολίτες διαπιστώνουν ότι µε τη μεταβίβαση εισοδήματος απολαμβάνουν δωρεάν, καθολικές και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στην παιδεία στην υγεία και στην περίθαλψη ενώ διαρκώς ενισχύεται η κατανάλωση και η κίνηση των επιχειρήσεων.
Έτσι κάθε ιδεολογική αντιπαράθεση για το αν ο δημόσιος τομέας θα πρέπει να είναι μικρότερος ή μεγαλύτερος από τον ιδιωτικό ή για το αν η φορολογία πρέπει να μειωθεί έχει εκλείψει.
Πρόκειται για κάτι τυχαίο ή για κάτι μαγικό;
Τίποτα από τα δύο. Η επιτυχία βασίζεται σε μια λέξη και ότι αυτή συμβολίζει.
ΕΥΕΛΙΣΦΑΛΕΙΑ (flexicurity).
Όταν η διεθνής και ειδικότερα η Ευρωπαϊκή κοινότητα μιλά για το Δανικό Μοντέλο, εννοούν κατά κύριο λόγο την αγορά εργασίας της Δανίας.
Οι επιχειρήσεις της Δανίας είναι οι πιο παραγωγικές στην Ευρώπη και κανένας περιορισμός δεν τις εμποδίζει να λειτουργούν 24 ώρες την ημέρα και 365 μέρες το χρόνο εάν το επιθυμούν.
Την ίδια στιγμή οι Δανοί εργαζόμενοι απολαμβάνουν καλούς μισθούς και κοινωνικά προνόμια και είναι από τους πιο οργανωμένους παγκοσμίως φθάνοντας το ποσοστό συμμετοχής τους στα συνδικάτα στο 85%(στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό μετά βίας ξεπερνα το 30%).
Η ανάπτυξη ενός ειδικά διαμορφωμένου εργατικού δικαίου ώστε να διασφαλίζονται ισχυρές συλλογικές συμβάσεις µε πολυετή διάρκεια και να µην χάνονται εργάσιμες μέρες λόγω συγκρούσεων και απεργιών και ο αυστηρός έλεγχος του κράτους για την εφαρμογή του, έχει οδηγήσει σε μια στάση πειθαρχίας και εμπιστοσύνης ανάμεσα στους παράγοντες της αγοράς εργασίας οι οποίοι διαπραγματεύονται και συμφωνούν χωρίς την παρέμβαση του κράτους.
Κρίσιμο στοιχείο σε αυτό το μοντέλο είναι το ότι αφενός η Δανική εργοδοσία μπορεί να απολύει και να προσλαμβάνει µε ελάχιστες διαδικασίες και χωρίς κόστος, επιτρέποντας στις επιχειρήσεις να προσαρμόζονται στις αλλαγές των αγορών χωρίς απώλειες, και αφετέρου οι απολυμένοι εργαζόμενοι δεν ζημιώνονται σημαντικά, αφού η πολιτεία τους παρέχει άμεσα επιδόματα που λίγο διαφέρουν από τις πρότερες αποδοχές τους, ενώ το κράτος της Δανίας επενδύει σημαντικά στην εκπαίδευση και στην κατάρτιση τους κατά τη διάρκεια της ανεργίας βοηθώντας ταυτόχρονα και τους εργαζόμενους εμπλουτίζοντας τα προσόντα τους, και τις εταιρείες που αναζητούν εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό σε νέες εφαρμογές και τεχνολογίες.
Επίσης αξιοσημείωτο είναι το ποσοστό απασχόλησης για τις γυναίκες που είναι εξαιρετικά υψηλό, το υψηλότερο στον κόσμο, 73,1% το 2005, µε αυτό των ανδρών στο 79,4. Με την μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών να εργάζονται σε δουλειές πλήρους απασχόλησης, η αγορά εργασίας εμπλουτίζεται διαρκώς µε ιδέες και ταλέντο που διαφορετικά θα καταναλωνόταν στο νοικοκυριό και στο νανούρισμα.
Η μαζική απασχόληση των γυναικών έγινε εφικτή µέσω της ισότητας των φύλων και ενός δημοσίου συστήματος παιδικής φροντίδας το οποίο επιτρέπει και στους δύο γονείς να έχουν εργασίες πλήρους απασχόλησης, χωρίς να ανησυχούν διαρκώς για την φροντίδα των παιδιών.
Τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι εργοδότες συμφωνούν στην επιτυχία του Δανικού μοντέλου µε το συνδυασμό της ευελιξίας και της ασφάλειας.
«Πάντα υπάρχει χώρος για βελτιώσεις» λέει ο πρόεδρος της Ένωσης των Δανικών Συνδικάτων Hans Jensen. «Ο τρόπος µε τον οποίο αυτές οι αρχές έχουν δοκιμαστεί για αρκετά χρόνια παρήγαγε µόνο μικρά και ασήμαντα εμπόδια για την συνεργασία. Και για όσο η πολιτεία αποδέχεται τους όρους για ασφάλεια στην αγορά εργασίας, εμείς θα αποδεχόμαστε το κομμάτι της ευελιξίας».
Υ.Γ. Μερικοί από τους δείκτες για την οικονομία της Δανίας αναφέρουν τα εξής :
Το έτος (2008) η ανεργία στη Δανία κυμάνθηκε κάτω από το 3% µε αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος για κρίση στην αγορά εργασίας λόγω έλλειψης εργατικού δυναμικού!!!
Ο πληθωρισμός κυμάνθηκε κάτω από 2%.
Τα εισοδήματα των εργαζομένων αυξήθηκαν για ακόμα μια φορά, όπως συμβαίνει για πολλά χρόνια, σε πραγματικές τιμές περισσότερο από 3%. Αντίστοιχα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια οι πραγματικές αυξήσεις – αποπλυθωρισμένες – είναι από αρνητικές έως μηδενικές. (Δεν υπολογίζονται τα τελευταία μέτρα) .
Εάν το κατώτατο εισόδημα το οποίο στην Δανία θεωρείται ως το όριο της φτώχιας εφαρμοζόταν στην Ελλάδα, τότε κάτω από το όριο της φτώχιας της Δανίας ζει σήμερα το 67%!!! των Ελλήνων. Αντίστοιχα, εάν το κατώτερο εισόδημα που θεωρείται το όριο της φτώχιας στην Ελλάδα εφαρμοζόταν στην Δανία, τότε η Δανία δεν θα είχε κανένα φτωχό!!! Σημειωτέον ότι σύμφωνα µε τις έρευνες της ΕΕ οι τιμές των προϊόντων είναι περίπου ίσες στις δύο χώρες, µε αρκετά μάλιστα προϊόντα ποιο ακριβά στην Ελλάδα. Εξαίρεση αποτελεί η αγορά και ενοικίαση κατοικίας. Συνυπολογίζοντας μάλιστα τις κοινωνικές παροχές ανάμεσα στα δύο κράτη τα δάκρυα στα µάτια μας και η οργή είναι αναπόφευκτα.(Δεν υπολογίζονται τα τελευταία μέτρα) Μια πρόχειρη εκτίμηση των λόγους στους οποίους οφείλονται αυτές οι διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες περιλαμβάνει την πολιτική βούληση και την αποτελεσματικότητα των κυβερνήσεων, την λειτουργία και αποτελεσματικότητα του κράτους, και την οργάνωση, τη γνώση, την προσαρμογή και την αποτελεσματικότητα της δράσης των συνδικάτων στις σύγχρονες απαιτήσεις.Υ.Γ. Και κάποιοι ονειρεύοταν το Ιρλανδικό μοντέλο… αλλά ευτυχώς κατέρρευσαν σαν αυτό προτού το εφαρμόσουν.Ομιλία από τον Πρέσβη της Δανίας Tom NοrringΕξοχότατοι, Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,Θα ήθελα να ευχαριστήσω το Ινστιτούτο Διπλωματίας και Παγκόσμιων Εξελίξεων για την πρόσκλησή του να μιλήσω εδώ απόψε – για, πραγματικά ένα πολύ σημαντικό και σχετικό θέμα. Θα προσπαθήσω, εν συντομία, να σας δώσω μερικά στοιχεία και προοπτικές για το δανέζικο μοντέλο ευελιξίας με ασφάλεια το οποίο έχει συζητηθεί – επίσης, επιτρέψατε μου να πω, ότι αποτελεί πόλο θαυμασμού πολλών ευρωπαϊκών χώρων τα τελευταία δύο χρόνια. Ένα μοντέλο που έχει γίνει επίσης μέρος της συζήτησης της ΕΕ σχετικά με το πώς θα επιτευχθεί η αειφόρος ανάπτυξη, η ευημερία και η απασχόληση – στο πλαίσιο της λεγόμενης στρατηγικής της Λισσαβώνας.Δεν είναι μυστικό ότι στη Δανία βλέπουμε την ευελιξία με ασφάλεια ως μια σημαντική απάντηση στις προκλήσεις που θέτει η παγκοσμιοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν στις μεταβαλλόμενες ανάγκες και στις απαιτήσεις που προκύπτουν από την παγκοσμιοποίηση. Οι εργαζόμενοι επιτυγχάνουν υψηλό βαθμό κοινωνικής ασφάλισης και την εγγύηση του εισοδήματος τους. Η ευελιξία με ασφάλεια ενισχύει επίσης την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, προάγει την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή, προβλέπει στη Δανέζικη κοινωνία.Έχοντας αυτό κατά νου, πρόκειται να μιλήσω για την εμπειρία που έχει αποκτηθεί σε σχέση με το μοντέλο της ευελιξίας με ασφάλεια στη Δανία.Ωστόσο, θα ήθελα να πούμε ξεκάθαρα ότι: Το λεγόμενο Δανέζικο μοντέλο ευελιξίας με ασφάλεια δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί παγκοσμίως. Η ευελιξία με ασφάλεια δεν είναι ένα «one-size-fits-all» μοντέλο – δεν εφαρμόζεται το ίδιο για ολόκληρο τον κόσμο ή ακόμη και στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα κράτη μέλη της ΕΕ διαφέρουν, και ο Δανέζικος τρόπος δεν μπορεί απλά να εξαχθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το μοντέλο πρέπει να είναι τόσο ευέλικτο ώστε κάθε χώρα μπορεί να βρει τον τρόπο να γίνει πιο ανταγωνιστική, με συνέπεια την αύξηση της απασχόλησης.Αυτό έχει επίσης υλοποιηθεί κατά τη συζήτηση της “ευελιξίας με ασφάλεια» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ολοκληρωτική (Πάνω προς τα κάτω) ρύθμιση πρέπει να αποφεύγεται.Το Δανέζικο μοντέλο ευελιξίας με ασφάλεια μπορεί, ωστόσο, να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το πώς μια χώρα θα μπορούσε να οργανώσει την αγορά εργασίας της και να ανταποκρίνεται στις παγκόσμιες προκλήσεις. Επιπλέον, το Δανέζικο μοντέλο με κάποιο τρόπο έχει ως στόχο να συμφιλιώσει δυο φαινομενικά ασυμβίβαστους μεταξύ τους παράγοντες: Από τη μια πλευρά, την υψηλή κινητικότητα στην αγορά εργασίας, κι από την άλλη τη διατήρηση του εισοδήματος και της ασφάλειας στην εργασία.Παρά το γεγονός ότι υπάρχει ευρεία υποστήριξη του μοντέλου στη Δανία, οι Δανοί δεν είχαν γεννηθεί σε ένα σύστημα ευελιξίας και ασφάλειας. Χρειάστηκαν χρόνια για να αναπτυχθεί το μοντέλο. Έτσι το μοντέλο έχει πολλούς ιδρυτές – και ακόμη περισσότερους υποστηριχτές πατρότητας.Κατά την ανάπτυξη ενός μοντέλου στην αγορά εργασίας, όπως η ευελιξία με ασφάλεια, είναι εξαιρετικά σημαντικό να γίνουν σεβαστές οι ανησυχίες που εκφράστηκαν από τα συνδικάτα, τους εργοδότες και άλλους. Ορισμένοι από αυτούς φοβούνται ότι η ευελιξία με ασφάλεια δεν θα αποτελέσει ένα «ξεκάθαρο σκηνικό» . Άλλοι φοβούνται ότι θα κοστίσει πάρα πολύ. Λοιπόν, η άποψη της Δανέζικης κυβέρνησης ήταν ότι θα κόστιζε πάρα πολύ το να μην εισάγουν το σύστημα αυτό. Χωρίς την ευελιξία με ασφάλεια η Δανέζικη οικονομία δεν θα ήταν τόσο ισχυρή όσο είναι σήμερα.Τι κάνει λοιπόν το Δανέζικο μοντέλο ευελιξίας με ασφάλεια στην πραγματικότητα;Εν συντομία το μοντέλο έχει τρεις βασικές συνιστώσες – ή κατά τη γνώμη μου τρεις μεγάλους άξονες:- Ο πρώτος πυλώνας είναι μια φιλελεύθερη αγορά εργασίας στην οποία είναι εύκολο να προσλαμβάνονται και να απολύονται άτομα. Βασικά, η Δανέζικη αγορά εργασίας ρυθμίζεται από συλλογικές συμβάσεις εργασίας μεσολαβώντας σε αυτήν σημαντικοί παράγοντές της όπως η Συνομοσπονδία της Οργάνωσης των Εργοδοτών και η Δανέζικη Συνομοσπονδία Συνδικαλιστικών Οργανώσεων. Αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες της αγοράς και στις νέες τεχνολογίες. Δανοί εργοδότες δεν διστάζουν να προσλαμβάνουν νέους εργαζόμενους, αλλά και να απολύουν, όταν είναι αναγκαίο. Την ίδια στιγμή, οι Δανοί εργαζόμενοι συμμετέχουν με μεγάλη διαφάνεια και έντονη κινητικότητα σε αυτή την κοινή πρακτική.
- Ο δεύτερος πυλώνας είναι η κοινωνική ασφάλιση που αποτελεί ένα δίχτυ ασφάλειας παρέχοντας ουσιαστικά δημόσια οφέλη. Οι περισσότεροι Δανοί έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν κοινωνικές παροχές εάν τυχόν χάσουν τη δουλειά τους. Ή για να το πούμε πιο ξεκάθαρα: Η εγγύηση του εισοδήματος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του μοντέλου.
- Ο τρίτος πυλώνας στοχεύει στην ενεργή πολιτική της αγοράς εργασίας, η οποία εξασφαλίζει ότι στους εργαζόμενους παρέχεται υποστήριξη για την αναζήτηση εργασίας, την επαγγελματική κατάρτιση ή επανεκπαίδευση σε περίπτωση που μείνουν άνεργοι ή είναι προσωρινά εκτός της αγοράς εργασίας.
Αναγνωρίζεται γενικά, ότι η ευελιξία με ασφάλεια η Δανία έχει δώσει πολλά πλεονεκτήματα στον διεθνή ανταγωνισμό:
Πρώτα απ ‘όλα, διότι έχει οδηγήσει σε ένα πολύ ευέλικτο και κινητικό εργατικό δυναμικό στη Δανία. Εκτιμάται ότι περίπου το ένα πέμπτο του εργατικού πληθυσμού αλλάζει απασχόληση κάθε χρόνο. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα: Έχουμε ανθρώπους που μετακινούνται από ορισμένους τομείς – κυρίως της βιομηχανίας – όπου οι δανέζικες επιχειρήσεις δεν είναι πλέον αρκετά ανταγωνιστικές – προς υπηρεσίες και τομείς όπου απολαμβάνουμε ακόμη συγκριτικά πλεονεκτήματα. Οι εργαζόμενοι δεν φοβούνται να το πράξουν, για τον απλούστατο λόγο ότι οι γενναιόδωρες παροχές του δημοσίου διασφαλίζουν ότι η ανεργία δεν θα σημάνει οικονομική καταστροφή για αυτούς. Για να το θέσω με άλλο τρόπο – οι Δανοί εργαζόμενοι δεν διαπραγματεύονται την ασφάλεια της απασχόλησης τους γιατί υπάρχει περιορισμένου χρόνου εγγύηση από το κράτος. Όταν οι αποδοχές τους είναι σχετικά χαμηλές και κοντά στα επιδόματα ανεργίας που παρέχει το κράτος, παραμένουν άνεργοι.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Δανοί εργαζόμενοι φαίνεται να προτιμούν την εξασφάλιση του εισοδήματος και όχι την ασφάλεια της απασχόλησης. Επιπλέον, η ενεργή πολιτική στην αγορά εργασίας σημαίνει ότι οι πολίτες είναι σε θέση να βρουν γρήγορα νέα θέση εργασίας – και ίσως ακόμη και μια καλύτερη δουλειά από αυτή που είχαν πριν.
Για τους εργοδότες, οι ευέλικτοι κανόνες απασχόλησης σημαίνει ότι μπορούν να προσλαμβάνουν και να απολύουν ανθρώπους σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό δίνει στις εταιρείες ένα πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών τους σε άλλες χώρες. Κατά συνέπεια, είναι σε ισχυρή θέση στον παγκόσμιο ανταγωνισμό – ακόμη και σε σχετικά δύσκολες περιόδους.
Με λίγα λόγια – την ευελιξία με ασφάλεια παρέχει δύο πράγματα που συχνά φαίνεται να είναι αντίθετα:
- Οι εργαζόμενοι παίρνουν τις απαραίτητη εργασιακή ασφάλεια ενώ οι εργοδότες την ελευθερία δράσης και την αναγκαία κινητικότητ
Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι το δανέζικο μοντέλο είναι πολύ ακριβό. Και με κάθε ειλικρίνεια έχουμε ένα από τα υψηλότερα επίπεδα φόρου στον κόσμο.
Ωστόσο, θα έλεγα ότι κατά την έννοια αυτή είναι πάρα πολύ ακριβό:
Όντως- Ομολογώ ότι οι κοινωνικές παροχές της Δανίας είναι σημαντικές και κατά συνέπεια δαπανηρές (κάτι που οδηγεί σε υψηλότερους φόρους). Αλλά την ίδια στιγμή το ποσοστό ανεργίας στη Δανία είναι πολύ χαμηλό: στην παρούσα κατάσταση. Παρά την οικονομική κρίση παραμένει κάτω από 5 τοις εκατό. - Και μόλις πριν από ένα χρόνο είχαμε σχεδόν πλήρη απασχόληση στη Δανία με μόνο 1,6 τοις εκατό ανέργους (Ο μέσος όρος της ΕΕ είναι πολύ μεγαλύτερος – και το ποσοστό είναι ακόμη υψηλότερο στην Ελλάδα.). Έτσι, ναι, προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους ανέργους συμπολίτες μας – αλλά το κόστος μειώνεται σημαντικά απλά λόγω του γεγονότος ότι υπάρχουν πολύ λίγοι που χρειάζονται υποστήριξη.
Θα ήθελα επίσης να αναφέρω ότι το χαμηλό ποσοστό ανεργίας συμβάλλει πάρα πολύ στην διατήρηση του πληθωρισμού σε χαμηλά επίπεδα (κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ).
Με άλλα λόγια: η ευελιξία με ασφάλεια είναι σκόπιμη από οικονομική άποψη
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του δανέζικου μοντέλου ευελιξίας με ασφάλεια είναι – όπως έχω ήδη αναφέρει – ότι βασίζεται σε συλλογικές διαπραγματεύσεις ή σε διαπραγματεύσεις μεταξύ μεμονωμένων εργοδοτών και των εργαζομένων – συχνά μέσω των οργανώσεων των εργοδοτών και των συνδικάτων. Ζητήματα που αντιμετωπίζονται μέσω της νομοθεσίας σε πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, στη Δανία εξετάζονται μεταξύ των άμεσα εμπλεκόμενων μερών. Για παράδειγμα, οι οργανώσεις των εργοδοτών και των συνδικάτων στη Δανία είναι ελεύθερες να καθορίσουν τα εισοδήματα και τις συνθήκες εργασίας, έτσι δεν χρειάζεται κάποια παρέμβαση από την κυβέρνηση. Αυτά ισχύουν για περισσότερο από εκατό χρόνια στην Δανία.
Οι συλλογικές συμβάσεις μεταξύ των μερών στην αγορά εργασίας έχουν αποδείξει ότι είναι μια αποτελεσματική μέθοδος ρύθμισης που παρέχει πολύ καλή προστασία των εργαζομένων. Τα μέρη συμβάλλουν στην εξεύρεση λύσεων που επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να προσαρμοστούν στις μεταβαλλόμενες συνθήκες παραγωγής με ευέλικτο τρόπο.
Η γνώμη μας είναι ότι οι συλλογικές συμβάσεις βασίζονται σε είναι ένα πολύ πιο ευέλικτο και ισορροπημένο τρόπο εξασφάλισης της ρύθμισης από τις οδηγίες και την νομοθεσία.
Η ευελιξία με ασφάλεια δεν είναι ένα έτοιμο, πλήρες και τελικό μοντέλο που έχει εισαχθεί στη Δανία μια για πάντα. Η ευελιξία με ασφάλεια είναι ένα κοινωνικό πρότυπο που έχουμε σχηματίσει και προσαρμόζεται σταδιακά, μέσω μεταρρυθμίσεων και μικρών αλλαγών.
Στην πραγματικότητα, τα τελευταία χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί πολλές μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας στη Δανία. Ο σκοπός αυτών των μεταρρυθμίσεων ήταν να καταστήσει πιο ευέλικτες τις δομές της αγοράς εργασίας και, όπως έχω ήδη πει, έχουμε τώρα πρωτοφανή στα χρονικά χαμηλή διαρθρωτική ανεργία στη Δανία – και ένα ρεκόρ ισχυρής οικονομίας, ως αποτέλεσμα αυτής.
Οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται αντικατοπτρίζουν το γεγονός ότι το μοντέλο της ευελιξίας με ασφάλεια είναι ένα δυναμικό μοντέλο που χρειάζεται συνεχή προσαρμογή.
Όλες οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι εξίσου δημοφιλής. Στη Δανία, επίσης, η ανάγκη για μεταρρυθμίσεις ενίοτε συγκρούεται με την επιθυμία των ανθρώπων που θέλουν ορισμένα πράγματα να μείνουν ίδια για πάντα,
Ωστόσο, σας αναφέρω ένα πρόσφατο πρωτοσέλιδο δανέζικης εφημερίδας: “Ποτέ δεν θα πάς μπροστά ακολουθώντας τα χνάρια κάποιου άλλου’’ Οι μεταρρυθμίσεις είναι απλώς αναπόφευκτες σε μια εποχή όταν η παγκοσμιοποίηση θέτει νέες προκλήσεις όλη την ώρα και σε όλους μας.
Θα ήθελα να ολοκληρώσω λέγοντας ότι αν δεν δοθεί μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, ποτέ δεν θα επιτευχθούν οι στόχοι της Λισσαβώνας για την απασχόληση και την ευημερία για όλους τους πολίτες. Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να μετατρέψουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση στην πιο ανταγωνιστική οικονομία στον κόσμο. Αυτός είναι ο στόχος για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη Δανία, πιστεύουμε ότι η ευελιξία με ασφάλεια είναι τα μέσα για την επίτευξή του.
Θα ήθελα να επισημάνω ότι η Δανία δεν είχε πάντοτε την ευελιξία με ασφάλεια. Χρειάστηκαν χρόνια για να αναπτυχθεί το μοντέλο, το οποίο – και το τονίζω αυτό και πάλι – δεν μπορεί να αντιγραφεί από άλλες χώρες, όπως ακριβώς είναι.
Και αυτή είναι στην πραγματικότητα η άλλη έννοια που συνάγω από τον τίτλο εφημερίδας, που ανέφερα πριν – εκείνο που είπε: «Ποτέ δεν θα πάς μπροστά ακολουθώντας τα χνάρια κάποιου άλλου’’ – Κάθε χώρα πρέπει να ακολουθήσει τη δική της πορεία, αλλά εμείς μπορεί να μάθουμε ο ένας από τον άλλο – και ελπίζω να μην οδηγηθούμε στα αδιέξοδα που άλλοι έχουν ήδη οδηγηθεί. Αντιθέτως να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου θα μπορούμε να προσφέρουμε μεγαλύτερη κοινωνική ασφάλεια και περισσότερες-καλύτερες θέσεις εργασίας για τους πολίτες μας.
Ελπίζω ότι η παρουσίασή μου εδώ απόψε έδωσε κάποια έμπνευση προς αυτή την κατεύθυνση.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας!
|
|
05-02-2012 17:43:18,
Γρηγόρης Ψαριανός: Λαμόγιο να μην είναι και ας είναι και Φιλανδός…
Σε μία περίοδο που τα ποσοστά της Δημοκρατικής Αριστεράς στις δημοσκοπήσεις γίνονται διψήφια, ο Γρηγόρης Ψαριανός μας εξηγεί το παράδοξο: τι τον χωρίζει από τον Σύριζα και ποιες επιλογές τον έκαναν τελικά να μην διαφοροποιείται από αυτόν. Καυτηριάζει τις απαλλοτριώσεις ΠΑΣΟΚων που είναι η νέα μόδα στους κόλπους της αριστεράς και ασκεί κριτική στην κυβέρνηση – τσίρκο Μεντράνο – του Παπαδήμου. Περιγράφει την Ευρώπη που οραματίζεται, ξορκίζει τις θεωρίες για επιστροφή στη δραχμή και ζητάει την άδεια όσων διαφωνούν να τον αφήσουμε επιτέλους να διαχειριστεί τον καπιταλισμό. Να ξεκινήσουμε με κάτι ανώδυνο και απλό. Τι γίνεται στην περιφέρεια;
Γρ. Ψαριανός: Έχει μία διάταξη λόχων, όπως και στη Βουλή. Είναι δηλαδή οι παρατάξεις και ότι πει ο Σγουρός, ότι πει ο Κικίλιας. Αν συμφωνήσουνε κάτι περνάει, αν δεν συμφωνήσουν το περνάει ο Σγουρός μόνος του. Ο περιφερειάρχης προσπαθεί να κάνει κάποιες συγκλίσεις και ανοίγει με όλους τους συμβούλους ένα διάλογο και τελικά κάνει αυτό που έχει στο νου του. Κάποιες φορές ακούει μερικά πράγματα. Οι συζητήσεις άλλοτε έχουν ενδιαφέρον άλλοτε είναι ρουτίνας. Πάντα ελπίζεις όμως ότι κάποια πράγματα μπορεί να αλλάξουν. Γιατί αν δεν αλλάξουν θα βυθιστεί και η περιφέρεια και η ευρύτερη περιφέρεια. Η ΔΗΜΑΡ δεν λαμβάνει κρατική επιχορήγηση, είστε οι μόνοι τέσσερις βουλευτές που παραιτηθήκατε από τις αποζημιώσεις των επιτροπών, τελικά πως βγαίνει το μαγαζί αυτό;
Γρ. Ψαριανός: Αρνηθήκαμε να παίρνουμε την αποζημίωση αυτή με το σκεπτικό ότι είναι στη δουλειά του βουλευτή να μετέχει στις επιτροπές. Επίσης έχουμε σταθερή θέση για το θέμα των επιχορηγήσεων, πιστεύουμε ότι πρέπει να σταματήσουν τα κόμματα να λαμβάνουν χρήματα από την πολιτεία. Θα έπρεπε να βρίσκουν χρήματα από τους ψηφοφόρους, από την εκλογική τους βάση, τα στελέχη, από χορηγούς ή χρηματοδότες, από τους ομίλους συμφερόντων που εκπροσωπούν – κάποια κόμματα ξέρουμε ότι έχουν σοβαρές εισροές κεφαλαίων από εκεί. Εμείς με την αποχώρησή μας από το Σύριζα δεν έχουμε καμία συμμετοχή στην κρατική επιχορήγηση. Τα έσοδά μας είναι από τα κουπόνια, τις συνδρομές των φίλων και των κομματικών μελών κλπ. Και οι βουλευτές έχουμε υποχρέωση να δίνουμε μέρος της βουλευτικής αποζημίωσης στο κόμμα. Έτσι βγαίνει το μαγαζί. Μπορείτε να μας περιγράψετε με λίγα λόγια τις διαφορές της ΔΗΜΑΡ με τον Σύριζα τελικά;
Γρ. Ψαριανός: Είναι ακριβώς οι λόγοι για τους οποίους φύγαμε από τον Σύριζα. Γινόταν μία συζήτηση παρατεταμένη στη διετία 2007-2009 και με την αλλαγή της ηγεσίας από τον Αλέκο Αλαβάνο στον Αλέξη Τσίπρα. Συζητήσεις για την ευρωπαϊκή ή όχι πορεία αυτής της ριζοσπαστικής, ανανεωτικής αριστεράς. Στο μεταξύ ο Συνασπισμός, η βασική συνιστώσα, ο κορμός του Σύριζα, είχε καταφέρει μία παγκόσμια πρωτοτυπία. Να κάνει μία συμμαχία στενότερη από τον εαυτό του. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ. Ο Σύριζα είναι πιο στενός από το Συνασπισμό. Έτσι κάποιοι από τον Συνασπισμό δεν χωρούσαν στο Σύριζα. Παράλληλα, δεν ήταν και ξεκάθαρο ότι η αριστερά πρέπει να αναλαμβάνει ευθύνες. Ευθύνες διαχείρισης, διακυβέρνησης, συμμετοχής σε κυβερνητικά σχήματα κλπ. Αυτά θεωρητικά συζητιόντουσαν αλλά κάθε φορά που θα μπορούσε να γίνει κάτι, αυτή η παραδοσιακή αριστερά έβγαζε την ουρά της απ’ έξω. Αυτό είναι ένα δεύτερο σημείο στο οποίο εμείς θέλουμε να διαφοροποιηθούμε. Τελικά όμως στις επιλογές σας στη Βουλή διαφοροποιείστε;
Γρ. Ψαριανός: Μέχρι στιγμής όχι ιδιαίτερα. Και παρόλη την δημοσκοπική έκρηξη και την ευφορία που προκαλούν οι μετρήσεις στα στελέχη και στα μέλη, και παρόλο το ρεύμα που αναπτύσσεται – το οποίο είναι και στοίχημα γιατί παραμένει ζητούμενο πως θα κρατήσεις τον κόσμο αυτόν – μέχρι στιγμής δεν έχουμε καταφέρει να δείξουμε με απόλυτη σαφήνεια τι μας διαφοροποιεί από την παραδοσιακή αριστερά, από τις επιλογές του Σύριζα αλλά και τις μας διαφοροποιεί και από το ΠΑΣΟΚ. Ή μάλλον από τα ΠΑΣΟΚ. Με ένα τμήμα του Συνασπισμού είμαστε πολύ κοντά, όπως και με ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ. Το ζητούμενο είναι πως θα καταφέρουμε αυτό να μορφοποιηθεί σε ένα ενιαίο ρεύμα μαζί με τους οικολόγους και άλλες μικρότερες ομάδες – όχι της λογικής της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αλλά με ανθρώπους που είναι σε απόσταση, είναι απογοητευμένοι ή θυμωμένοι ή στεναχωρημένοι για τις επιλογές της αριστεράς, για τα λάθη της, για τη δυστοκία της, για την μη παραγωγή αποτελέσματος. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η ΔΗΜΑΡ. Σταμάτησε ποτέ ο Γρηγόρης Ψαριανός να ασχολείται με την πολιτική;
Γρ. Ψαριανός: Από όσο θυμάμαι δεν σταμάτησα ποτέ. Ούτε κι όταν αποχωρούσα από κομματικούς μηχανισμούς και πήγαινα σπίτι μου – γιατί πάντα όταν αποχωρούσα εκεί πήγαινε και όχι κάπου αλλού και ούτε πρόκειται να πάω παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα ότι είμαι ένα ακόμα δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ και άλλα τέτοια.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στην αριστερά και στην εσωτερική αμφισβήτηση της αριστεράς. Σε μία ειδική περιοχή της αριστεράς που έκανε αυτοκριτική για όλα τα τραγικά λάθη και τις κακές επιλογές της. Αυτά είναι πράγματα που μένει στην πράξη να αποδειχτεί πως θα διορθώσουμε και πως θα αλλάξουμε πορεία. Πως θα καταφέρουμε να έχουμε μία συμμετοχή στην διαχείριση των πραγμάτων. Υπάρχει μία αριστερή αντίληψη που λέει «Τι; Θα διαχειριστείτε τον καπιταλισμό;». Ναι μάλιστα, με την άδειά σας να τον διαχειριστούμε λίγο για να λειτουργεί ως ελεύθερη οικονομία τουλάχιστον γιατί ακόμα είμαστε σε μία τριτοκοσμική κατάσταση. Καπιταλισμό αφρικανικού τύπου και μπορεί να προσβάλουμε και την Αφρική με αυτό που λέμε. Ζήσατε το ΚΚΕ εσωτερικού με έναν Λ. Κύρκο και με μία μεγάλη ελευθερία, μία εσωτερική αμφισβήτηση αποδεκτή στο κόμμα και την ηγεσία. Νιώθετε ότι υπάρχει αυτό στη ΔΗΜΑΡ;
Γρ. Ψαριανός: Βέβαια υπάρχει. Σε κάθε ζωντανή κομματική διεργασία που είναι ελεύθερη και δημοκρατική υπάρχουν οι διαφορετικές απόψεις. Το δύσκολο είναι πως θα γίνει η σύνθεση αυτών. Μέχρι στιγμής έχουμε αντιμετωπίσει τέτοια ζητήματα και τα έχουμε υπερβεί με έναν τρόπο αρκετά δημοκρατικό και αρκετά αποτελεσματικό. Βέβαια από αρκετά μέλη της ΔΗΜΑΡ γίνεται μία κριτική για κάποιες επιλογές ψηφοφοριών στη Βουλή υπέρ ή κατά νομοσχεδίων. Ακριβώς τελικά για να διαφοροποιηθείς από αυτό από το οποίο έφυγες. Σε κάποια σημεία δηλαδή κακώς δεν ψηφίσαμε κάποια πράγματα που θα έπρεπε να τα δούμε διαφορετικά. Και αυτό γιατί υπάρχει λίγο πολύ ένα σύνδρομο "Τι θα πει η άλλη αριστερά". Το οποίο είναι ανόητο, αλλά υποβόσκει σε όλους μας λίγο πολύ. "Έξω από τη Θεσσαλονίκη του ΠΑΣΟΚ το δεκανίκι", σας φώναζαν στη ΔΕΘ πριν λίγο καιρό. Τι γίνεται με τα δεκανίκια;
Γρ. Ψαριανός: Υπάρχουν πολλά δεκανίκια. Για το ΚΚΕ ο Σύριζα είναι ένα δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ και του συστήματος. Αν ρωτήσεις την Αλέκα, τον Κολοζώφ και τον Παφίλη τον φίλο μου, θα σου πουν ότι αυτοί είναι κάτι οπορτουνιστές, λακέδες της αστικής τάξης κλπ. Αυτοί με τη σειρά τους πρέπει να βρουν κάποιον άλλον να το πουν αυτό, επειδή τρώνε τη σφαλιάρα πρέπει κάπου αλλού να τη δώσουνε. Έχουνε βρει τώρα τη ΔΗΜΑΡ. Ενώ – πρόσεξε! – έχουν μαζέψει όλη την ΠΑΣΟΚίλα, φοβερό κατιμά ΠΑΣΟΚων που τους κωλοτρίβονται, τώρα δείχνουν εμάς οι οποίοι επίσης έχουμε υποπέσει σε αυτό το αμάρτημα αλλά τέλος πάντων δεν το ‘χουμε κάνει και βούκινο. Δεν βγάζουμε λόγους στις πλατείες της χώρας με διάφορους ΠΑΣΟΚους που έχουν προστρέξει να συμπαραταχθούν με το μεγάλο ρεύμα που φαίνεται να έχει η ΔΗΜΑΡ. Ενώ στο Συνασπισμό υπάρχει ένα τέτοιο πρόβλημα. Και μάλιστα υπάρχουν και αντιδράσεις από τους καθαρόαιμους αριστεριστές του Σύριζα όταν βγαίνει ο Κουρουπλής ή η Σακοράφα ή ο Αλέξης Μητρόπουλος μπροστά.Το θέμα όμως δεν είναι ποιος θα απαλλοτριώσει τους χειρότερους ΠΑΣΟΚους ή τους καλύτερους. Δεν έχει καθόλου σημασία. Η χώρα έχει πολύ σοβαρότερα πρόβληματα. Το θέμα είναι λοιπόν πως θα σώσουμε τη χώρα και πως θα καταφέρουμε να βγούνε μπροστά οι καλύτεροι άνθρωποι από όπου κι αν προέρχονται. Ας είναι και από το ΠΑΣΟΚ με το οποίο εγώ προσωπικά βγάζω σπυριά από τότε που ιδρύθηκε. Ο κόσμος αυτήν την περίοδο βασικά ζητάει μία απάντηση για την κρίση. Τι διαφορετικό προτείνει η ΔΗΜΑΡ σε αυτό; Όταν θα αρχίσετε προεκλογικά να βγαίνετε στον κόσμο, ποια θα είναι η σημαία σας απέναντι στην κρίση αυτή;
Γρ. Ψαριανός: Πρέπει να βρούμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και σε μία καλύτερη Ευρώπη. Χωρίς καμία ταλάντωση και αμφισβήτηση αυτής της πορείας, καμία συζήτηση περί επιστροφής στη δραχμή και αυτές τις αηδίες που λένε διάφοροι. Το ζήτημα όμως είναι πως διατηρώντας τη σταθερή αυτή ευρωπαϊκή προοπτική, θα διαπραγματευτείς και θα επιδιώξεις να έχεις και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη καλύτερους συσχετισμούς. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αγωνιστούμε για μία πιο δίκαιη κατανομή των βαρών σε αυτήν την κρίση και να αρχίσουμε επιτέλους να ακουμπάμε τα μεγάλα πουγκιά και τις διάφορες καταθέσεις της μεγάλης εθνικής μαύρης σακούλας.Αυτό που ψάχνουμε να βρούμε δεν είναι καμία πρωτοτυπία. Συμβαίνει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και γιαυτό πρέπει να συντονιστούμε με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που έχουν τέτοια ανησυχία, ότι η Ευρώπη διακατέχεται από δεξιά νεοφιλελεύθερα σύνδρομα και πολιτικές που την οδηγούν στη διάλυση. Χρειάζεται μεγαλύτερη συγκρότηση γιατί έγινε ένας συνεταιρισμός χωρών με ένα κοινό νόμισμα χωρίς ενιαία διακυβέρνηση, χωρίς ενιαίο Σύνταγμα, ενιαίο φορολογικό χάρτη, ενιαία ασφαλιστική πολιτική κλπ. Τα παραδοσιακά κόμματα φαίνεται να δυσκολεύονται αφού υποκύπτουν στα συμφέροντα και στα συνδικάτα, όπως αποδείχτηκε και από την τελευταία ψηφοφορία. Τελικά τεχνοκράτες ή Γερμανοί θα διοικούσαν καλύτερα τη χώρα αυτή;
Γρ. Ψαριανός: Το θέμα δεν είναι αν το λαμόγιο θα είναι Έλληνας ή ξένος αλλά πως αυτός που θα κάνει τη δουλειά δεν θα είναι λαμόγιο. Αν αυτό μπορούμε να το εξασφαλίσουμε με Νορβηγούς ή Φιλανδούς, να τους φέρουμε. Το πελατειακό σύστημα πρέπει να τελειώσει. Και από τα κόμματα εξουσίας και από τους ψηφοφόρους.Επίσης δεν μπορούμε να συζητάμε σήμερα αν θα πρέπει να ανοίξουν ή όχι τα κλειστά επαγγέλματα. Είναι μια απέραντη ηλιθιότητα αυτό που συμβαίνει την οποία αναγκαζόμαστε και εμείς οι αριστεροί – τρομάρα μου! – να την υπερασπιζόμαστε. Τι πάει να πει κλειστά επαγγέλματα; Αυτοί που δουλεύουν στα ανοιχτά είναι μαλάκες; Γιατί να μην τα κάνουμε όλα κλειστά τότε και να ‘χουμε όλοι ειδικά προνόμια, ωράρια, επιδόματα, σεξουαλική μεταχείριση κλπ; Εδώ είναι ένα μεγάλο τερατούργημα το οποίο έχει οικοδομήσει η αριστερά. Ο Καραμανλής, της μεταπολίτευσης ήταν ένας φοβερός κρατιστής. Οικοδόμησε ένα σοβιετικό καθεστώς. Το οποίο βέβαια ο Ανδρέας Παπανδρέου το προχώρησε πολύ, το πολλαπλασίασε επί πέντε. Και αυτό το συστηματάκι δουλεύει ακόμα και υπάρχει μια αριστερά που υπερασπίζεται λυσσαλέα τον κρατισμό.Ο κρατισμός και το δημόσιο συμφέρον όχι μόνο δεν είναι ταυτόσημες έννοιες όπως μερικοί αριστεροί νομίζουν, αλλά είναι εντελώς αντίθετες συνήθως.
Ο κόσμος που λέει σήμερα ότι θα ψηφίσει ΔΗΜΑΡ δεν έχει εικόνα ποια Κοινοβουλευτική Ομάδα θα τον εκπροσωπεί στην επόμενη Βουλή γιατί δεν γνωρίζει τα στελέχη σας. Πως θα θέλατε εσείς την επόμενη ΚΟ του κόμματος;
Γρ. Ψαριανός: Δεν πιστεύω ότι πρέπει να βγάλουμε βουλευτές από μεταγραφές ή να διασώσουμε βουλευτές που χάνουν τις έδρες τους. Είναι κακό να κάνεις μεταγραφές βουλευτών χωρίς κριτήρια αλλά είναι και λάθος να αποκλείσεις κάποιους που είχαν συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρα και δεν είναι ούτε λαμόγια ούτε γλυφτρόνια. Υπάρχουν άνθρωποι που ήταν ιδιαιτέρως αξιοπρεπείς σε χώρους που ήταν εντελώς αναξιοπρεπείς. Αλλά και δικά μας στέλεχη, θα ήθελα στην ΚΟ να δω ανθρώπους σαν τον Ανδρέα τον Παπαδόπουλο για παράδειγμα, που είναι ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος.
Τι βλέπετε για την επόμενη μέρα του ΠΑΣΟΚ;
Γρ. Ψαριανός: Βλέπω πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ τον Γιώργο Παπανδρέου. Ο οποίος γελούσα γιατί ενώ ήταν στη Κοστα Ρίκα και έδινε οδηγίες για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό, εδώ οι δελφίνοι του αυτοκτονούσαν ο ένας μετά τον άλλον. Ο Παπανδρέου δεν έχει τελειώσει, ούτε ο Κώστας Καραμανλής έχει τελειώσει από τη Νέα Δημοκρατία. Άλλους βλέπω χλωμούς, αυτοί οι δύο μια χαρά είναι έχουν ένα χρωματάκι. Ντάξει τους έσκασαν μερικοί εκρηκτικοί μηχανισμοί στα χέρια. Ο ένας βρέθηκε πρώτος με την καυτή πατάτα, την πέταξε στον άλλο και αυτουνού του ‘σκασε στα χέρια. Κάποια στιγμή το ΠΑΣΟΚ δεν θα είναι αυτό που ήτανε, ήδη δεν είναι αυτό που ήτανε. Νομίζω πως μπορεί να βρεθούμε με ένα ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Παπανδρέου και με κάτι άλλο, ίσως και δύο. Πάντως τη συνοχή που είχε το ΠΑΣΟΚ δεν θα την ξαναδεί, έκλεισε τον κύκλο του όπως έκλεισε τον κύκλο της και η Νέα Δημοκρατία όπως την ξέρουμε. Και τα δύο κόμματα δεν μπορούν να διαχειριστούν πλέον τίποτα εκτός από το κακό παρελθόν τους.
Κατηγορούν πολλοί τη ΔΗΜΑΡ ότι είναι αρχηγικό κόμμα, ότι είναι το κόμμα του Κουβέλη. Τι απαντάτε σε αυτό;
Γρ. Ψαριανός: Η ΔΗΜΑΡ ήταν ευνόητο πως ξεκίνησε ως «το κόμμα του Κουβέλη». Ο κόσμος δεν ήξερε τι ακριβώς είναι η ανανεωτική αριστερά ούτε τη διαδρομή του ρεύματος αυτού. Ήταν λογικό λοιπόν μετά στελέχη όπως ο Κύρκος, ο Γιάνναρος, ο Παπαγιαννάκης, ο Φώτης Κουβέλης, ως μόνος επιζών αυτής της διαδρομής και ως επικεφαλής της ανανεωτικής πτέρυγας, να θεωρείται ο σημαιοφόρος αυτού του χώρου.
Επίσης ο Κουβέλης ήταν και πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ήταν υπουργός Δικαιοσύνης σε σχετικά νεαρή ηλικία το ’89 – δυστυχώς μόνο για 3 μήνες ενώ θα μπορούσε να είχε κάνει μεγάλο έργο στο χώρο της δικαιοσύνης. Και πρέπει να το κάνει, το χρωστάει.Μπορεί να είναι βαρύνουσα η γνώμη του Κουβέλη και να επηρεάζει την Κεντρική Επιτροπή ή την Εκτελεστική Γραμματεία ή δικαίως από την πλευρά του να θέλει να περάσει τη δική του γραμμή ακόμα και με σκληρό τρόπο, ίσως και με τρόπο που κάποιοι τον θεωρούν αντιδημοκρατικό μερικές φορές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι ένα αρχηγικό κόμμα. Γιατί η διαφορετική άποψη είναι δεν είναι απορριπτέα, όλα συζητούνται ελεύθερα. Πότε βλέπετε εκλογές;
Γρ. Ψαριανός: Σίγουρα δεν τις βλέπω 19 Φεβρουαρίου που λέγανε οι Σαμαράδες και διάφοροι Τσίπρες και άλλοι. Δεν τις βλέπω τα Χριστούγεννα τα περασμένα, τα επόμενα είναι πιο πιθανόν. Νομίζω ότι εκλογές θα γίνουν Μάιο – Ιούνιο, χωρίς να αποκλείω και την περίπτωση να γίνουν το φθινόπωρο. Αυτό θα εξαρτηθεί από το τι θα κάνει ο Παπαδήμος. Σήμερα έχει μία κυβέρνηση που είναι το τσίρκο Μεντράνο, που όλοι αντιπολιτεύονται τον εαυτό τους και πουλάνε μούρη στους ψηφοφόρους τους. Αν ο πρωθυπουργός κάνει ανασχηματισμό και δημιουργήσει μία ευκίνητη και αποτελεσματική κυβέρνηση τύπου Ιταλίας τότε ίσως φτάσει ως το φθινόπωρο. Δεν αποκλείεται και να τελειώσει και η τετραετία της δεδηλωμένης του ΠΑΣΟΚ ας πούμε αλλά είναι μία πιθανότητα στις εκατό περίπου. Πάντως, όποτε και να γίνουν εκλογές, δεν θα υπάρχει αυτοδυναμία, θα είναι 7 ή 8 κόμματα στη Βουλή και τότε θα φανεί τι ρόλο βαράει ο καθένας. Τα παραμύθια τελειώσανε, όπως και οι προφάσεις και οι δικαιολογίες και πρέπει κάθε ένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Και επειδή η ΔΗΜΑΡ διατυμπανίζει ότι είναι η αριστερά της ευθύνης θα πρέπει ακριβώς για αυτό να προχωρήσει στη συγκρότηση πολιτικών που είναι αποτελεσματικές για να βγούμε από το τούνελ στο οποίο είμαστε.
|
|
05-02-2012 17:43:18,
Το επόμενο κούρεμα θα το πάρουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι
 του Γιώργου Καισάριου*
Δεν ξέρω αν προσέξατε τις δηλώσεις του Jean-Claude Juncker τις τελευταίες ημέρες (Capital.gr, AFP). Βασικά είπε ότι τα κράτη - μέλη που είναι πιστωτές της Ελλάδος, θα πρέπει οικειοθελώς να μειώσουν τις απαιτήσεις που έχουν από την Ελλάδα. Με λίγα λόγια, να δεχτούν κούρεμα.Για την ιστορία, σας έχω πει και εγώ πολλές φορές ότι αν δεν είναι αρκετό το τωρινό κούρεμα, τότε θα γίνει και δεύτερο κούρεμα και αν και αυτό δεν είναι αρκετό, τότε θα φάει κούρεμα και ο δημόσιος τομέας και οργανισμοί. Μάλιστα, είχα κάνει αναφορά προ μηνών ότι το ΔΝΤ έχει πλέον εμπεδώσει το γεγονός ότι η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που θα “δαγκώσει” τον οργανισμό (είναι προετοιμασμένο δηλαδή το ΔΝΤ να δεχτεί κούρεμα). Το γεγονός λοιπόν ότι ο Jean-Claude Juncker παραδέχτηκε δημοσίως ότι θα χρειαστεί περαιτέρω μείωση του ελληνικού χρέους και ότι, αυτή την ελάφρυνση θα πρέπει να την παρέχουν κράτη - μέλη, σημαίνει πολλά.
- Κατ΄ αρχάς σημαίνει ότι είναι κάτι που έχει συζητηθεί σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρακαλώ λάβετε υπόψη ότι ο Jean-Claude Juncker είναι πρόεδρος του Eurogroup. Είναι δηλαδή ο προεδρεύων του συμβουλίου των υπουργών οικονομικών της Ένωσης. Είναι αδιανόητο να κάνει μια τέτοια δήλωση χωρίς να έχει πρώτα συζητήσει το θέμα σε επίπεδο υπουργών οικονομίας.
- Το δεύτερο που σημαίνει, είναι ότι αναγνωρίζουν πως το τωρινό κούρεμα δεν θα είναι αρκετό. Και δεν θα είναι αρκετό, διότι διαφαίνεται πλέον ότι δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να πετύχει ένα λόγο 120% χρέος προς ΑΕΠ το 2020, ακόμα και με το τωρινό κούρεμα που προγραμματίζεται.
- Το τρίτο όμως και σημαντικότερο είναι το εξής. Άσχετα του τι θα λέει η νέα δανειακή σύμβαση περί έμπρακτων διασφαλίσεων κτλ, επί της ουσίας τίποτα από όσα γράφει δεν έχουν και πολύ σημασία, από την στιγμή που οικειοθελώς (κατά τον Jean-Claude Juncker πάντα) τα κράτη - μέλη θα πρέπει να είναι έτοιμα να κουρέψουν τη συμμετοχή τους στο ελληνικό διακρατικό χρέος όταν (όχι άμα) χρειαστεί.
Κάτι βέβαια που επίσης έχω επισημάνει, λέγοντας ότι στην σημερινή εποχή, το Gun Boat Diplomacy δεν έχει πέραση και είναι αδύνατον τα όποια κράτη - μέλη, νομικά ή με όποιον άλλο τρόπο, να έχουν απαίτηση, έναντι ελληνικής γης ή άλλα περιουσιακά στοιχεία έναντι διακρατικών οφειλών.
Όχι ότι θεωρητικά δεν θα μπορούσαν να έχουν αξιώσεις, αλλά είναι πρακτικά αδύνατον, με εξαίρεση την απειλή πολέμου. Και δεν νομίζω ότι η Ευρώπη έχει συστήσει την τρόικα με σκοπό να μας αναγκάσει να πάρουμε τα διάφορα διακρατικά δάνεια για να μας ενεχυριάσει και στη συνέχεια να μας αποσπάσει περιουσιακά στοιχεία, όπως πολλοί πιστεύουν.
Η κατάληξη είναι ότι τα λόγια του Jean-Claude Juncker είναι πολύ ενθαρρυντικά, διότι δείχνει ότι οι της Ευρώπης έχουν πλήρη επίγνωση της κατάστασης, παρ΄ όλο που, για κάποιο παράξενο λόγο (που ακόμα δεν κατανοώ), δεν τολμούν να τακτοποιήσουν το ελληνικό ζήτημα με ένα πολύ μεγαλύτερο κούρεμα σήμερα επί του ιδιωτικού ελληνικού χρέους, αντί να πάρουν χασούρα μελλοντικά οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι.
Όπως και να έχει όμως, το ποιος θα πάρει την χασούρα λίγο θα πρέπει να μας απασχολεί, από την στιγμή που έχει αποφασιστεί ότι κάποιοι θα την πάρουν.
Μακάρι να ήταν τα πράγματα αλλιώς και να μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα σήμερα, αλλά έστω και έτσι (πάντα κατά τον Jean-Claude Juncker), προσωπικά δεν με χαλάει.
ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Στο 2,4% του ΑΕΠ το Έλλειμμα αν αφαιρεθούν οι τόκοι!
Στοιχεία με πίνακες και διαγράμματα παρουσίασε ο Λουκάς Παπαδήμος στους ευρωπαίους ηγέτες σε μια προσπάθεια να αναστρέψει το ιδιαίτερα αρνητικό κλίμα που επικρατεί για τη χώρα μας στην Ευρωζώνη και να αποδείξει ότι η οικονομία της Ελλάδας δεν είναι «βαρέλι δίχως πάτο».
Συγκεκριμένα, στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής ο Λουκάς Παπαδήμος αποφάσισε να μιλήσει την γλώσσα που ξέρει καλύτερα και καταλαβαίνουν οι ευρωπαίοι ηγέτες: με αριθμούς. Στόχος του ήταν να δείξει ότι η Ελλάδα, αντίθετα με ότι νομίζουν οι εταίροι, έχει κάνει σημαντική πρόοδο τα τελευταία δύο χρόνια στα δημοσιονομικά και στην ανταγωνιστικότητα της και γι' αυτό έχει νόημα να συνεχίσουν τη στήριξη μέσω της επερχόμενης δεύτερης δανειακής σύμβασης. Ειδικότερα, σύμφωνα με σημερινό άρθρο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, ο πρωθυπουργός παρουσίασε τρία διαγράμματα που δείχνουν ότι υπάρχει σαφής βελτίωση στα δημοσιονομικά της χώρας:
- Έλλειμμα του προϋπολογισμού: Από το 2009 μειώθηκε 6,5 μονάδες, καθώς από το 15,8% του ΑΕΠ έπεσε το 2011 στο 9,3%. Το ενδιαφέρον είναι όμως ότι αν αφαιρεθούν οι τόκοι, τότε το έλλειμμα από το 10,6% το 2009 έπεσε στο 2,4% το 2011, δηλαδή μειώθηκε 8,2 μονάδες.
- Στην ανταγωνιστικότητα: Ενώ το κόστος εργασίας αυξήθηκε 15% ταχύτερα από ότι στις υπόλοιπες χώρες του ευρώ στην δεκαετία 2000-2009, τα δύο τελευταία χρόνια το κόστος εργασίας έπεσε σημαντικά με αποτέλεσμα να ανακτηθεί το μισό σχεδόν της προηγούμενης δεκαετίας. Στον τομέα αυτό, η Τρόικα θεωρεί ότι μπορεί η ανταγωνιστικότητα να ανακτήσει τα επίπεδα του 2000 με άμεσο ψαλίδι στους μισθούς, αλλά η κυβέρνηση αντιτείνει ότι αυτό μπορεί να γίνει σε μια τριετία.
- Έλλειμμα του ισοζυγίου: Από 15% του ΑΕΠ που ήταν πριν από τρία χρόνια, έχει πέσει πλέον κάτω του 10%.
[από το blog iefimerida]
|
|
05-02-2012 17:43:18,
Ανοιχτές ή κλειστές επιχειρήσεις; (και η Αριστερά)
.jpg) | | ...την ζωή ποδήλατο ή ούτε ποδήλατο; |
του Αντώνη Καρακούση*  Όσοι έχουν αίσθηση των συνθηκών που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και γνωρίζουν πόσο υποχρηματοδοτούνται οι επιχειρήσεις και πόσο επιδρά η ύφεση στα έσοδά τους, μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει να έχει κανείς δουλειά και μισθό στο παρόν οικονομικό περιβάλλον.
Όσοι δεν έχουν, απλώς μαξιμαλίζουν και μαζί αριστερίζουν. Γιατί τα δυό πάνε παρέα.
Έχει παρατηρηθεί τελευταία ότι ορισμένες συνδικαλιστικές ενώσεις και οργανώσεις αντιπαρατίθενται κατά τρόπο απόλυτα πολιτικό.Έχουν ξεπεράσει προ πολλού την έννοια της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, έχουν εγκαταλείψει τον διαμεσολαβητικό τους ρόλο μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών και ενεργούν ως εμπροσθοφυλακές της υποτιθέμενης επερχόμενης εξέγερσης και επανάστασης. Δεν διστάζουν μάλιστα να υιοθετήσουν ακραίες διεκδικήσεις και να τις εκφράσουν με ακραία συνθήματα, του τύπου "να καεί" η τάδε επιχείρηση, "να κλείσει" η δείνα.Είναι φορές μάλιστα που δρουν κατά τρόπο απόλυτα επιθετικό, επιλέγοντας εξαντλητικές αντιδράσεις, τόσο για τους ίδιους τους εργαζόμενους, όσο και για τις χειμαζόμενες επιχειρήσεις. Προτιμούν τις επιχειρήσεις κλειστές και τους εργαζόμενους πένητες και δυστυχείς στους δρόμους παρά ενεργούς και μάχιμους σε ανοιχτούς χώρους δουλειάς, χωρίς τους οποίους δεν υπάρχουν ούτε συνδικάτα, ούτε κοινωνική διεργασία. Φαίνεται τελικά πως η επαγγελματική συνδικαλιστκή δράση φθείρει τα πρόσωπα, το νου θολώνει και τους ορίζοντες περιορίζει.
Κακά τα ψέματα, αυτή την εποχή οι εργαζόμενοι θέλουν τις επιχειρήσεις πάση θυσία ανοιχτές. Κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται ζει αλλού ή απλά είναι βολεμένος και τακτοποιημένος.
Σχόλιο ΑΣ: Το ζήτημα των ανοιχτών επιχειρήσεων έχει άμεση σχέση με το ζήτημα της νομοθετικής διατήρησης ή όχι, του κατώτατου υποχρεωτικού μισθού που προβλέπει η ΕΓΣΣΕ. Γιατί;
Γιατί για να μείνει ανοιχτή μια επιχείρηση μέσα στην κρίση, απαιτείται συμφωνία εργοδότη εργαζομένων για μείωση και των μισθών (όσο και άλλων δαπανών) εφόσον δεν μειώνεται το μη μισθολογικό κόστος (πχ ασφαλιστικές δαπάνες).
Ποιο είναι το εμπόδιο; Ο κατώτατος μισθός.
Όχι φυσικά γιατί είναι υψηλός... αλλά γιατί είναι υποχρεωτικός σε ύψος μηχανιστικά καθορισμένο ερήμην της συγκυρίας και καθορίζει αναλογικά το ύψος όλων των άλλων μισθών αλλά και των ασφαλιστικών εισφορών. Το γεγονός αυτό προκαλεί ακαμψία και κάνει πρακτικά ανεφάρμοστη την επιθυμία όσων εμπλέκονται στην επιχείρηση να προσαρμοστούν στις πραγματικές συνθήκες με ευελιξία και να κρατήσουν την επιχείρηση ανοικτή. Και δεν μιλάμε εδώ για τις μεγάλες επιχειρήσεις όπου το μισθολογικό κόστος δεν αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα αλλά για το σύνολο των μικρών έως οικογενειακών επιχειρήσεων που αποτελούν το 95% της ελληνικής επιχειρηματικότητας.
Η ακαμψία αυτή οδηγεί απλά τις επιχειρήσεις αυτές στο κλείσιμο, μετά ένα διάστημα αναδουλειάς λόγω της ύφεσης ή και του παγώματος της αγοράς λόγω αναμονής των νέων συμφωνιών δανειοδότησης και ρευστότητας.
Και μια επιχείρηση που κλείνει, εκτός από τους ανθρώπους που μένουν χωρίς δουλειά, αφήνει πίσω της και ένα ιστό σχέσεων παραγωγής, προμήθειας ή εμπορίας συχνά δεκαετιών και αχρηστεύει προσβάσεις και σχέσεις που χρειάζονται πολλά χρόνια για να αναπτυχθούν.
Τι κερδίζουν οι άκαμπτοι υπερασπιστές της νομοθετικής κατοχύρωσης των μισθών σε επίπεδα αναντίστοιχα της παραγωγικότητας;
Αντί της αναδιανομής του πλούτου που δεν παράγεται πια οδηγούν τους εργαζόμενους στην εξάπλωση και αναδιανομή της ανεργίας.
Στην απελπισία και το πλήρες οικονομικό αδιέξοδο.
Και την γιγάντωση της ύφεσης αφού κάθε οικονομική δραστηριότητα, έστω και υποτιμημένη, ελαχιστοποιείται και οι οικονομικά συναλλασσόμενοι μειώνονται.
Από ποια παραγωγική βάση θα προέλθει η ανάκαμψη όταν η υπάρχουσα θα έχει διαλυθεί; Ποιες επιχειρήσεις θα αλλάξουν αντικείμενο και προσανατολισμό; Οι νέες και άπειρες μέσα σε μια καταρρέουσα δομή;
Κι εδώ ερχόμαστε στην αριστερή πολιτική.
Αυτή που υπερασπίζεται τους μισθούς αλλά χάνει τις δουλειές - που δεν μπορεί να αντικαταστήσει...
Αυτή που υπερασπίζεται την αναδιανομή του πλούτου ξεχνώντας ότι μέσα στην ύφεση δεν υπάρχει πλούτος στις μικρές επιχειρήσεις αλλά φτώχεια και χρέη.
Αυτή που δογματικά χάνει τις διαφορές, την διάκριση και ταυτίζει τους μικρούς με τους μεγάλους, τους κρατικοδίαιτους με τους υγιώς επιχειρούντες, τους ωφελημένους από την κρίση με τους κατεστραμμένους από αυτήν.
Και που στο τέλος της γραφής, ακόμη κι αν αδιαφορεί ιδεολογικά για την τύχη όποιου/ας δεν δουλεύει για το κράτος, δεν μπορεί να αδιαφορεί για την τύχη του εργαζόμενου σε αυτόν/ήν...
Εκτός κι αν ποντάρει στην εξαθλίωσή του για να παραδοθεί με την ψήφο και το πνεύμα στην "λαϊκή εξουσία" που θα λύσει μαγικά όλα τα προβλήματα κάτω από την αυταρχική εξουσία του κόμματος κράτους - συνωμοσιολογική ερμηνεία, αλλά άλλη εξήγηση δεν βλέπω εκτός φυσικά από την σχεδόν πανθομολογούμενη πλέον, ανικανότητα παραγωγής εναλλακτικών πολιτικών από όλες τις εκδοχές της πολιτικής Αριστεράς. Αλλά αν η Αριστερά είναι ανίκανη για κάτι τέτοιο, μέσα στην κρίση που η ίδια προέβλεπε ενάμισι αιώνα τώρα ως ανίατη, τότε ποιος είναι (ικανός);
ΥΓ Μήπως η κρίση αυτή αποκάλυψε την πραγματικότητα γύρω από τις (ανύπαρκτες) δυνατότητες αριστερού φιλελευθερισμού ή αριστερής ανανέωσης ή αριστερής οικολογικοποίησης που απέκρυπταν η δογματική προκατάληψη για την ορθότητα της μαρξιστικής σκέψης και οι θυσίες των ηρώων; Και ως αποτέλεσμα εγκατέλειπαν επί δεκαετίες τον πολιτικό φιλελευθερισμό στην συντηρητική πολιτική ιδεολογία ως ύποπτο ελευθεριαζόντων δυνατοτήτων δημιουργικών πολιτικών ανασυνθέσεων;
Είναι τυχαίο ότι η πολιτική οικολογία, όσο ξεφεύγει από την μέγγενη της αυταρχικής αριστερής "ιδεολογίας", ομνύει στον πολιτικό φιλελευθερισμό; Ή ότι οι προοδευτικοί μεταρρυθμιστές κατηγορούνται ως αριστεροφιλελεύθεροι;
Μήπως τελικά η υπαρκτή πολιτική αριστερά και στις τρεις σημερινές της εκδοχές είναι μια βαθιά συντηρητική δύναμη;
Οι αμέσως επόμενη περίοδος θα δείξει.
Σε πραγματικό κόστος.
|
|
05-02-2012 17:43:18,
ε, αϊ σιχτήρ ρε …
 | | αφορολόγητη υποκρισία |
Είχε το θράσσος να μιλήσει για την δυστυχία του ελληνικού λαού και να κουνήσει το δάχτυλο στους πολιτικούς, ποιός;
Ο πρόεδρος της πιο κερδοφόρας επιχείρησης στην χώρα που δεν πληρώνει ούτε ευρώ φόρους, τους υπαλλήλους της τους πληρώνει το κράτος και κατέχει παράνομα χιλιάδες στρέμματα δημόσιας έκτασης.
Μιλάμε φυσικά για τον αρχιεπίσκοπο και την ορθόδοξη εκκλησία που μεταξύ άλλων είχε το θράσσος να πει:» Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους».
» Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας. Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο. Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία. Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας» λέει ο αρχιεπίσκοπος και σημειώνει ότι «στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά».
» Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό. Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν.
Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας. Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι. Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης» τονίζει ο Αρχιεπίσκοπος και καταλήγει με δραματικό ύφος:
» Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους. Έχοντας, πάνω απ’ όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε. Η Ελλάδα του πολιτισμού, η Ελλάδα της ιστορίας, η Ελλάδα των παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.” Το μόνο λάθος αγαπητέ είναι που οι δανειστές μας ακόμη δεν έχουν απαιτήσει να φορλογηθεί η εκκλησία και να δημευτεί αυτή που παράνομα κατέχει.
Έχετε το θράσσος να μιλάτε για ξεπούλημα όταν εσείς πρόσφατα σε ταξίδια σας στο Κουβέιτ, την Κίνα και την Ρωσία κλείσατε συμφωνίες όπου ξεπουλάτε δημόσια γη όπως αυτή της Πεντέλης που την παραχωρείτε στο Κουβέιτ για 1 δις ευρώ.
Αναρωτιέμαι που είναι οι λαλίστατοι αντιμνημονιακοί να βάλουν επιτέλους στην θέση τους τα λαμόγια της Ιστορίας και τους δήμιους της Ελλάδας.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ:
Εκκλησιαστική περιουσία
Όταν σήμερα σύσσωμος ο ελληνικός λαός, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, κόμματα, φορείς…ψάχνουν να βρουν χρήματα για την αποφυγή της χρεοκοπίας, ουδείς διανοείται να θίξει το καυτό θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας.Πιθανόν κάποιοι να νομίζουν πως δεν είναι και τόσο μεγάλη που να αξίζει να ασχοληθούμε και που θα έδινε λύση στο πρόβλημα της χώρας.Αν όμως μαθαίνατε πως αυτή μπορεί να ανέρχεται ως και δέκα φορές το ελληνικό χρέος; Όχι η εκτίμηση δεν είναι υπερβολική και είναι απορίας άξιο γιατί κανείς από τους φύλαρχους της αριστεράς δεν ξεσηκώνει τον κόσμο να απαιτήσει αυτά που η εκκλησία εδώ και αιώνες του έχει κλέψει!!!
Αναλώνονται σε ψευτοεπαναστατικές ανούσιες δράσεις που κανένα αποτέλεσμα δεν φέρουν παρά μόνον δημιουργούν προβλήματα σε άλλους πολίτες ή ενθαρρύνουν κατάπτυστες νοοτροπίες που μας οδήγησαν στην κοινωνική κατάρρευση όπως το «κίνημα» της Κερατέας και ποιούν την νύσσα για ένα τόσο σοβαρό θέμα που ουσιαστικά λύνει το πρόβλημα χρέους της χώρας μια και καλή! H εκκλησιαστική περιουσία καλύπτεται από ένα αδιαφανές πλέγμα που «υφαίνουν» περισσότερα από 10.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (μητροπόλεις, ναοί, μονές, προσκυνήματα, ιδρύματα, κληροδοτήματα και άλλα). Ο ιστός αυτών των ΝΠΔΔ, κρύβει αποτελεσματικά την εκκλησιαστική περιουσία από τα αδιάκριτα μάτια των «αντικληρικών». Είναι δε τόσο καλά προστατευμένο το μυστικό, που ούτε η κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος μπορεί να έχει εικόνα για την περιουσία των μονών και των μητροπόλεων.
Κάθε ένα από αυτά τα ΝΠΔΔ έχει δική του ανεξάρτητη οικονομική διαχείριση, γεγονός που καθιστά το εγχείρημα για την καταμέτρηση της εκκλησιαστικής περιουσίας λίγο-πολύ ανέφικτο. Εξάλλου και για τη γνωστή ιδιοκτησία της Εκκλησίας δεν μπορεί να βγει ασφαλές συμπέρασμα, διότι ουδείς μπορεί να αποτιμήσει, λόγου χάρη, την αξία των δασών, των χορτολιβαδικών εκτάσεων αλλά και των δεσμευμένων από δήμους και κράτος οικοπέδων.
Το οργανόγραμμα της Εκκλησίας χωρίζεται σε τέσσερις ομάδες. Την κεντρική διοίκηση, τις ιερές μητροπόλεις, τις ιερές μονές και τους ενοριακούς ναούς. Οι ομάδες αυτές διοικούνται από συλλογικά όργανα. Οι ιερές μητροπόλεις από τα μητροπολιτικά συμβούλια, οι ιερές μονές από τα ηγουμενοσυμβούλια και οι ενοριακοί ναοί από τα εκκλησιαστικά συμβούλια. Με εξαίρεση τα ηγουμενοσυμβούλια που απαρτίζονται μόνο από μοναχούς, όλα τα άλλα όργανα διοίκησης περιλαμβάνουν ως μέλη και «λαϊκούς».
Πολύ πρόχειροι υπολογισμοί, φέρουν την περιουσία του ΝΠΔΔ της Εκκλησίας της Ελλάδος να ανέρχεται σε τουλάχιστον δεκαπέντε δισεκατομμύρια (15.000.000.000) ευρώ. Στο ποσό αυτό προστίθεται και η ανυπολόγιστη-αμύθητη περιουσία των περίπου δυόμισι χιλιάδων (2.500) μοναστηριών. Εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης, εκατοντάδες οικοδομικά τετράγωνα, μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και καταθέσεις αξίας εκατομμυρίων ευρώ αποτελούν την εκκλησιαστική περιουσία. Ωστόσο, το «ιερό» θησαυροφυλάκιο είναι τόσο βαθύ που αρκεί μία και μόνο αναφορά.Πέντε μονές που προσέφυγαν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια εναντίον του νόμου Τρίτση αποτιμούσαν τα περιουσιακά τους στοιχεία στο αστρονομικό ποσό των 8 τρισ. δρχ. (!!!). Και μάλιστα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τους επιδίκασε το ποσό των 3 τρισ. δρχ. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι εάν η περιουσία των 5 μονών άγγιζε πριν μια 20ετία τα 3 ή 8 τρισ. δρχ., τότε πώς μπορεί κανείς να υπολογίσει την περιουσία των 2.500 μοναστηριών και ναών σε όλη τη χώρα; Mόνον η μοναστηριακή περιουσία υπολογίζεται περί τα 2,5 με 5 τρις ευρώ δηλαδή 6-12 φορές μεγαλύτερη του χρέους της Ελλάδος Σύμφωνα με εκτιμήσεις αλλά και στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, η συνολική έκταση της εκκλησιαστικής περιουσίας φτάνει τα 1.300.000 στρέμματα. Απ΄ αυτά 732.000 είναι βοσκότοποι, 367.000 δασικές εκτάσεις και 189.000 γεωργικές. Και περίπου 400.000 στρέμματα χαρακτηρίζονται ως «διακατεχόμενα» αφού γι΄ αυτές τις εκτάσεις δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας. Έχει, επίσης, σημειωθεί ότι η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει παράλληλα και ολόκληρα νησιά και βραχονησίδες (!) σε νησιωτικά συμπλέγματα, όπως π.χ στις Σποράδες και στις Κυκλάδες. Η Εκκλησία της Ελλάδος φέρεται μεταξύ άλλων να διαθέτει περίπου οκτακόσια (800) κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα. Όσον αφορά δε την ρευστότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπολογίζεται σε μερικές δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) εκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα η Εκκλησία της Ελλάδος έχει συστήσει δύο Ανώνυμες Εταιρίες (Α.Ε.), μία για την διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, με την επωνυμία «Υποστήριξη Επιχειρησιακών και Χρηματοδοτικών Προγραμμάτων Μελετών και Έργων, Ανώνυμη Εταιρία» και μία για την διαχείριση της περιουσίας της.
Η μισθοδοσία των κληρικών γίνεται από το τον κρατικό προϋπολογισμό. Το ετήσιο κονδύλι φτάνει στο ύψος του 1 εκατομμυρίου ευρώ ετησίως. Συνεπώς στο σύνολό της η εκκλησιαστική περιουσία πρέπει να ξεπερνά τα 5 τρις ευρώ δηλαδή δεκαπέντε φορές το ελληνικό χρέος! Επίσης είναι μέτοχος στην Εθνική Τράπεζα στην Εμπορική και σε άλλες που έχουν δανείσει το ελληνικό κράτος με τοκογλυφικά επιτόκια 6% και έχουν στα χέρια τους περίπου το 40 % του ελληνικού χρέους «Η δυναμική πορεία της Εκκλησίας της Ελλάδος – ΕΚΥΟ επιβεβαιώθηκε και με την αγορά “1.600.000”μετοχών της Εθνικής Τράπεζας η οποία καλύφθηκε με την συμμετοχή των διαθεσίμων της Εκκλησίας της Ελλάδος – ΕΚΥΟ (Αποφ. ΔΙΣ 31-07-2008). Ήτοι το σύνολο των μετοχών της Εθνικής Τράπεζας της Εκκλησίας της Ελλάδος –ΕΚΥΟ την 31-12-2008 ανήλθε εις το ύψος των 7.785.405 τεμαχίων». ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΤΑ ΕΧΟΥΝ;
Δείτε ακόμη: Ένα Μνημόνιο και γαι την Εκκλησία
|
στα ΜΠΛΟΓΚΣ 
.jpg)
.jpg)
