Ήταν τη δεκαετία του 1970, αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, όταν, μετά την καθιέρωση του μονοτονικού, ο Χαλκιδαίος γιατρός συγγραφέας Κώστας Δημόπουλος, σε συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών, πρότεινε την καθιέρωση γραφής των ελληνικών με λατινικούς κανόνες και είχε μάλιστα θεσπίσει και κανόνες απόδοσης των γραμμάτων. Οι σύνεδροι στην πλειοψηφία «προοδευτικοί» απέρριψαν μετά βδελυγμίας την εξωφρενική πρόταση η οποία στόχευε στην προς τους αλλόγλωσσους βοήθεια για να κατανοήσουν ευκολότερα την ελληνική γραμματεία.
Η ζωή συχνά ειρωνεύεται τις ανθρώπινες προθέσεις και έτσι ήδη βιώνουμε τουλάχιστον μια δεκαετία ευρύτατης χρήσης Greeklish από τα ελληνόπουλα τόσο στο Διαδίκτυο όσο και στα μηνύματα κινητής τηλεφωνίας, με αυτορρύθμιση των κανόνων μετατροπής του αλφαβήτου.
Αν και υπάρχει δυνατότητα χρήσης των ελληνικών, η πλειονότητα των νεαρών προτιμά τη χρήση των λατινικών ως κυρίαρχης γραφοσειράς και με εξαιρετική σπουδή πληκτρολογούν κείμενα που περιέχουν πάνω από 10% νεολογισμών ακατανόητων για τους μη χρήστες του Ίντερνετ. Με χαρακτηριστική για τους νέους αυθάδεια τροποποιούν ή κακοποιούν οποιοδήποτε κανόνα και μεταμορφώνουν την ελληνική γλώσσα -εύπλαστη και δεκτική ανά τους αιώνες- σε φτηνιάρικο εναλλακτικό εργαλείο επικοινωνίας. Το τι θα επιβιώσει από αυτή τη σαβούρα παραδοξολογιών είναι δύσκολο να προβλεφθεί, αφού το ζητούμενο είναι η βιασύνη και η ευκολία αντί της καλλιέπειας και της ακρίβειας στην απόδοση των ιδεών.
Χωρίς κανόνες και μέτρο, η ελληνική γραφή φυλλορροεί ισοπεδωμένη από την κυρίαρχη αμερικανική εικονική πραγματικότητα. Δεν καταργείται η γραφή, αντίθετα εξαπλώνεται παραμορφωμένη, συμπιεσμένη και αναζητώντας νέους τρόπους έκφρασης σε επιφωνήματα όπως Α,αα, Oh Oh, και Ουάου! που συχνότατα απαντούν στις αντιδράσεις των διαδικτυακών συνομιλητών.
Τα ψηφιακά βιβλία είναι ήδη πραγματικότητα και οι βιβλιοθήκες ήδη έγιναν μουσειακός τρόπος αναζήτησης γνώσης. Οι οικιακές βιβλιοθήκες μεταμορφώθηκαν σε στήλες εύχρηστων πλην βραχύβιων ψηφιακών δίσκων, που ήδη αντικαθίστανται από την ευκολία των στικ, ώστε συγκεντρώνουν τόσο τεράστιο χώρο αποθήκευσης δεδομένων που καταντούν δύσχρηστα. Πρέπει πρώτα απ' όλα να θυμηθείς πώς αποθήκευσες κάποιο αρχείο πριν δώσεις την εντολή αναζήτησης και συχνά δεν θυμάσαι πού και πότε αποθήκευσες το κάθε τι, έτσι που η υπερβολική ταξινόμηση καταλήγει σε χάος, ενώ ήδη έπαψες να κρατάς σε χαρτί όσα παλιά θεωρούσες πολύτιμα.
Οι ξένοι φιλέλληνες δεν διευκολύνονται, όπως προέβλεπε ο Κώστας Δημόπουλος, με τα Greeklish, αφού η κατανόηση των θησαυρών της αρχαιοελληνικής γραμματείας απαιτεί την άριστη γνώση όχι των μονοτονικών ελληνικών, αλλά των ετυμολογικών αναλύσεων και της ορθής σύνταξης κάθε λέξης.
Ακόμη και αν σήμερα ξεπουλάμε την πατρική κληρονομιά αντί πινακίου φακής, δεν έχουμε άλλη διέξοδο. Το τεχνολογικό ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε στους κατακλυσμούς που απέδειξαν ότι η ελληνική γλώσσα είναι τόσο ανθεκτική ώστε όχι μόνο επιβίωσε, αλλά και με διαδικασίες αυτοκάθαρσης εμπλουτίστηκε σε καιρούς πολιτισμικών καταιγίδων. Οι γλωσσικοί εμφύλιοι του τύπου δημοτικιστές -καθαρευουσιάνοι δεν απέδωσαν. Η γλώσσα βρήκε τον δρόμο της και θα τον ξαναβρεί στον διαδικτυακό κόσμο. Άφετε τα παιδία παίζειν. Τα ελληνικά θεωρούνται το Α και το Ω στη γλώσσα επικοινωνίας των υπολογιστών. Η ζωή ευτυχώς επιφυλάσσει εκπλήξεις. Ίσως οι μελλοντικοί πάνσοφοι της τεχνητής νοημοσύνης να μιλούν και να γράφουν με ελληνικό αλφάβητο. Ίδωμεν.
ΑΥΓΗ
Της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου
Trackback(0)
 |
TrackBack URI for this entry
RSS feed Comments