Προτεραιότητα του νεοφιλελευθερισμού, ήταν και είναι, η ανάπτυξη με κάθε κόστος. Ως συστημα ιδεών για την διαχείριση του "ύστερου καπιταλισμού", έχει θεοποιήσει την "ελεύθερη αγορα", έχει τυφλή εμπιστοσύνη σ' αυτήν, πιστεύοντας ότι αν αφεθεί ελεύθερη, συμπεριφέρεται ορθολογικά, έχει την  πεποίθηση δηλαδή, ότι οι "αυτορρυθμιζόμενες" αγορές είναι ικανές να αποκαθιστούν τις ισορροπίες, στο πλαίσιο της οικονομικής  παγκοσμιοποίησης.

Με πολιτική μήτρα την παραπάνω λογική, οι οικονομικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού που εφαρμόστηκαν με πρώτους εφαρμόζοντες, την δεκαετία του"80 , τον κ. Ρόναλντ Ρέιγκαν, και την "υποτελή" κ. Θάτσερ οι οποίο δήλωναν τότε ότι : «Το κράτος δεν είναι η λύση, αλλά το πρόβλημα» ήταν και είναι υπεύθυνες  για συσώρευση δεινών, φτώχιας και αλλοτρίωσης.
Ενας απολογισμός σήμερα, τα ελάχιστα που μπορεί να καταγράψει, αναδεικνυουν  το μέγεθος του ασύδοτου, εκμαβλισμένου και απάνθρωπου , αυτών των οικονομικών πολιτικών,  επειδή :

- δημιούργησαν τετραπλή κρίση, οικονομική, ενεργειακή, κλιματική, διατροφική, που εξελιχτηκε σε κοινωνική και επέβαλλαν δια της Παγκόσμιας Τράπεζας,  δέσμη κανόνων, τους οποίους τα χειμαζόμενα κράτη οφείλουν να εφαρμόσουν απαρέκλειτα.
Μερικά από αυτά είναι: Απελευθέρωση των επιτοκίων, υιοθέτηση ανταγωνιστικών τιμών συναλλάγματος, καθολική ιδιωτικοποίηση, απελευθέρωση ξένων επενδύσεων, μετοχοποίηση τίτλων ιδιοκτησίας κ.ά. Πολλές χώρες κατέρρευσαν, με το ΔΝΤ, να φέρει κύρια ευθύνη. 
- το αναπτυξιακό σκέλος και σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο είναι άνισο, χαοτικό και δέν διαμορφώνει σταθερότητα.
Δηλαδη η ύπαρξη μιάς αναπτυξιακής πρότασης προσδιορίζεται απολύτως απο τις ανάγκες και τις δυνατότητες επιβίωσης της, στην αγορά.  Δέν συμπεριλαμβάνονται κριτήρια ανθρωποκεντρικά η κοινωνικά  και  κοινωνικη συμμετοχή στην διαμόρφωση και την λειτουργία του σκέλους, λόγω  των "ελεύθερων"  αγορών και της υποχώρησης της δημοκρατίας απέναντι στην οικονομία. 
Για να ευνοήσουν τις επενδύσεις οι αναπτυσσόμενες χώρες μείωσαν τις δαπάνες στη παιδεία και την υγεία, στο όνομα του αγώνα ενάντια στο έλλειμμα του προϋπολογισμού.
- δημιούργησαν ασυδοσία του κεφαλαίου με την ελεύθερη διακίνηση του, στον πλανήτη των φορολογικών παραδείσων ,στερώντας μεγάλα ποσά απο την φορολογική βάση των εθνικών οικονομιών. Σοβαρό σήμερα πρόβλημα για την ευρωζώνη με τις offsord και τις διακρατικές συμφωνίες για την αποφυγή της διπλής φορολόγησης.
- δημιούργησαν την φούσκα του Διαδυκτίου, της Enron και της Parmalat και πολλες άλλες. Εκτινάξεις τίτλων που προέρχονταν από νοθευμένους ισολογισμούς, εικονικά κέρδη, πολιτικό lobbying, και χρυσοθηρικό πυρετό, άνευ προηγουμένου.
- έπενδυτικούς ομίλους, οι οποίοι αντλούν τα κολοσσιαία κεφάλαιά τους από ασφαλιστικά ταμεία και τράπεζες, με έσοδα της τάξης των 358 δισ. ευρώ, που παρέκαμπταν και παρακάμπτουν τις αρχές του χρηματιστηρίου, που δεν λογοδοτούν σε μετόχους, εξαγοράζοντας αδύναμες εταιρείες τις οποίες διαχειρίζονται με αδιαφάνεια.
- για τη σωτηρία των τραπεζών οι παγκόσμιοι ηγέτες οργάνωσαν συνόδους κορυφής επιστρατεύοντας πάνω από 2.300 δισεκατομμύρια ευρώ. Με λιγότερο από τα μισά, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, κάθε κάτοικος του πλανήτη θα είχε πόσιμο νερό, ισορροπημένη διατροφή και υγειονομικές υπηρεσίες.
- στο πεδίο της "ωριμάζουσας" ευροζώνης, η Ελλάδα πρώτη δέχτηκε την επίθεση των  "ελευθερων" κερδοσκόπων που δεν υπάρχουν διεθνείς μηχανισμοί να ελέγξουν.
- οι κερδοσκόποι, χιμήξαν, στα αδύναμα κράτη και έτσι η χρηματοοικονομική κρίση έγινε αυτομάτως κοινωνική, προκαλώντας ενδυνάμωση των ολοκληρωτικών καθεστώτων και με την συνηγορία της ιδελογικής τρομοκρατίας του συνδρόμου "Μπιν Λάντεν". 
- και πολλά άλλα που το αυτό το σημείωμα δέν μπορεί να συμπεριλάβει. 

Η κατάρρευση της Γουόλ Στριτ το 2008, που πυροδοτήθηκε απο τα τοξικά χρηματοπιστωτικά προιόντα, προσδιορίζει τα όρια της ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού και σε αντίστοιχο γεωπολιτικό επίπεδο συγκρίνεται με την πτώση του Τείχους του  Βερολίνου .
Πολλοί την ονομάζουν και "κοπερνίκεια στροφή του κόσμου".   
 Είναι ένα κραχ, που σε παγκόσμια κλίμακα εξαφάνισε περίπου 20.000 δισεκατομμύρια ευρώ, στις αναπτυσσόμενες χώρες, κατρακύλησε το νόμισμα τους, και σηματοδοτεί το τέλος της απελευθέρωσης της αγοράς, όπως την πρότειναν οι "ιεροκήρυκες"  του ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμου,  Τζόζεφ Σουμπέτερ, Φρίντριχ φον Χάγιεκ και Μίλτον Φρίντμαν. 
Στις συνόδους κορυφής που ακολούθησαν, οι Αμερικάνοι ισχυρίστηκαν στην αρχή, οτι τα τοξικά χρηματοπιστωτικά προιόντα  είναι "επιχειρηματικό ατύχημα", για να δεχτούν αμμέσως τις διαμαρτυρίες των ευρωπαίων πρωθυπουργών και υπουργών οικονομικών, οι οποίοι μίλησαν για πρόβλημα λειτουργίας των αγορών και ζήτησαν να υπάρξουν διεθνείς συμφωνίες για ρυθμίσεις των αγορών και έλεγχο των φορολογικών "παραδείσων".
Η κρίση προχώρησε, η Δημοκρατία έσωσε την οικονομία με 2.300 δισ.,  οι Αμερικανοί παραδέχτηκαν τα εξώφθαλμα, και οι Ευρωπαίοι έθεταν εως σήμερα, το θέμα, σε καθε σύνοδο κορυφης, χωρίς όμως να τολμούν να προχωρούν σε πολιτικές ρυθμίσεων των αγορών, για τον δικό τους οικονομικό χώρο και χωρίς να πείθουν  τους διεθνείς ξεστρατεμένους συνεταίρους..
Χαρακτηριστικες του όλου κλιματος που διαμορφώθηκε , ήταν οι συναντήσεις των "συνδιαμορφωτών"  της οικονομίας στο Ντααβός το 2009 και το 2010. Υπενθυμίζω την βασική εικόνα, όπως αυτή αποτυπώθηκε ομοιότυπα, σ' όλα τα Μ.Μ.Ε.
"Ειδικά πέρσι, καταμεσής της χειρότερης χρηματοπιστωτικής κρίσης από το μεσοπόλεμο, το Νταβός έμοιαζε με «σοσιαλιστική» συνάθροιση. Οι περισσότεροι τραπεζίτες δεν είχαν τολμήσει να εμφανιστούν -καθώς είχαν σε μεγάλο βαθμό πυροδοτήσει την κρίση- ενώ την παράσταση είχαν κλέψει οι υπέρμαχοι της ρύθμισης των αγορών.
 Φέτος, όμως, παρατηρήθηκε στο ελβετικό θέρετρο μια ολική επαναφορά. Οι τραπεζίτες ήταν πάλι εκεί και έδιναν τον τόνο, έστηναν τις γραμμές άμυνάς τους ενάντια σε κάθε είδους ρύθμιση. Το κλίμα, βέβαια, δεν θύμιζε τις λαμπρές -για τους μάνατζερ- μέρες των πρώτων χρόνων του 21ου αιώνα. Αντίθετα ήταν βαρύ. «Δε διάγουμε το έτος ένα μετά την κρίση, αλλά την τρίτη χρονιά της κρίσης», έλεγε ο διοικητής της Bundesbank, της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, Αξελ Βέμπερ, φέτος. Και το περιοδικό “Business Week”, κλασσικό «όργανο» της παγκοσμιοποίησης, ανήγγελλε το θάνατο του «ανθρώπου του Νταβός». Η απάντηση του οικοδεσπότη έμοιαζε με άσκηση αισιοδοξίας: ο Κλάους Σβαμπ επέλεξε για μότο του φετινού Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ το τρίπτυχο «να ξανασκεφτούμε, να ξανασχεδιάσουμε, να ξαναδιαμορφώσουμε» για να «βελτιώσουμε την κατάσταση του κόσμου». Όμως ο ορισμός της βελτίωσης ήταν διαφορετικός για κάθε συμμετέχοντα.
Βελτίωση για τους τραπεζίτες είναι να διατηρήσουν την πλήρη ελευθερία κινήσεων, ώστε να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους- και εν ανάγκη να «κοινωνικοποιούν» τις ζημίες τους.
Βελτίωση για τους συμμετέχοντες πολιτικούς είναι να «διδαχθούν όλοι από την κρίση», όπως τόνισε ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, να επανακαθορίσουν το σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών- «με ένα νέο Bretton Woods»- και να φορολογήσουν τις χρηματιστηριακές συναλλαγές - υλοποιώντας κατά κάποιον τρόπο το λεγόμενο φόρο Tobin. Ο Σαρκοζί ευαγγελίστηκε έναν «ηθικό» καπιταλισμό, αλλά όσο μαχητική κι αν ήταν η ομιλία του δε… συντάραξε τα πλήθη".
(Κάκη Μπαλλή, Κυριακάτικη Αυγή, 31/01/2010).
 Έχει ενδιαφέρον η κατεύθυνση και ο χαρακτήρας των ρυθμίσεων που απασχολούν τους τεχνοκράτες και τις κυβερνήσεις.Αυτό,  γιατί οι μόνες λειτουργικές που προσφέρονται, είναι  "εν σπέρματι",  καθαρά όμως, αντισυστημικής σοσιαλιστικής λογικής, επιβεβαιώνοντας την ανυπαρξία άλλων λύσεων,  τεχνοκρατικού καπιταλιστικού χαρακτήρα.
 Π.χ. η πρόταση για την ρύθμιση της ξεστρατισμένης Αμερικάνικης χρηματοπιστωτικής αγοράς, διαμορφωμένη απο  πρώην πρόεδρο της Ομοσπανδιακής τράπεζας, νυν σύμβουλο του προέδρου και η οποία ζητά να επιβληθεί στο τραπεζικό σύστημα, να εκτελεί εργασίες, σε προιόντα του κρίσιμου αποταμιευτικού τομέα των πολιτών, χωρίς κέρδος.
Χρυσοθηρικός πυρετός, άνευ προηγουμένου για το κέρδος;  η... απάντηση-ρύθμιση άπό την πλευρα της Δημοκρατίας και της κοινωνίας των πολτιτών , είναι, για την συγκεκριμένη αγορά και  για τα συγκεκριμένα προιόντα,  δέν έχει κέρδος.
Σ' αυτή την πολιτική θέση, οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη και θέτει "εν σπέρματι" βεβαίως το θέμα της κοινωνικής οικονομίας.
Κατ' άλλα, το καπιταλιστικό νεοφιλελευθερο σύστημα, στις ΗΠΑ, χωρίς κανένα πρόβλημα εξακολουθεί να διακατέχεται από χρυσοθηρικό πυρετό, σε όλους τους  αρμούς του.
Οι κερδοσκόποι ορέγονται το αγροτικό εισόδημα και οι επενδυτικές εταιρείες αποθηκεύουν πράσινη ανάπτυξη, έτοιμες να προκαλέσουν λιμούς
Η μεταρρυθμιστική αντισυστημική λογική του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία έρχεται ως επιβεβαιωμένη θέση και εναλλακτική πρόταση στα αδιέξοδα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σήμερα, και δια μέσω της μητρόπολης του καπιταλισμού και δια μέσω των τεχνοκρατών του νεοφιλελευθερισμού.  
Μια νέα κοινωνική χειραφέτηση είναι σήμερα το ζητούμενο, όπως και ένα καινούργιο οικονομικό σύστημα και αυτό το προσφέρει ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό, που είναι η επανάκαμψη της γνήσιας αριστερής σκέψης που θα εκτροχιάσει τη νεοφιλελεύθερη μηχανή και θα εμπνεύσει  το νέο σύστημα. 
Είναι προφανές οτι απαιτούνται πολύ ευρύτερες μεταρρυθμιστικές αλλαγές που συγκροτούν το στρατηγικό προγραμματικό πλαισιο του δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό, για να υπάρξει  πραγματική οικονομική ανάκαμψη και σταθερότητα στην χώρα μας και παγκόσμια, για να υπάρξει ελπίδα.
Σαν ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά έχουμε να προσφέρουμε προτάσεις, από το προγραμματικό στρατηγικό μας πλαίσιο που σαφώς και εξώφθαλμα πλέον δένεται με τις μεταρρυθμιστικές προγραμματικές μας προτάσεις,  ως λογική τους συνέπεια και συνέχεια. 
Δέν πρέπει και δέν θα επαναπαυτούμε σε ευκταίες λύσεις όπως:
θεσμικός έλεγχος αγορών και τραπεζών, ή εποπτεία στους traders και μετασχηματισμός των οργανισμών πιστοληπτικής αξιολόγησης, χωρίς καθόλου να υποτιμούμε  τοσο σοβαρές μεταρρυθμιστικές, διαθρωτικές, αλλαγές.  
Αλλά πρέπει να διεκδικήσουμε μαχητικά, στην χώρα μας, στο επίπεδο της Ε.Ε. και του αγώνα για μια άλλη παγκοσμιοποίηση: 
μεγαλύτερη κοινωνική οικονομία, δυνατότητα ελέγχου από τους πολίτες στους στρατηγικούς μας πόρους, δημιουργία χρηματοοικονομικών οργανισμών με προτεραιότητα στις ανθρώπινες ανάγκες, που θα σέβονται τα δικαιώματα. Εγγυημένες θέσεις εργασίας και δωρεάν βασικές υπηρεσίες.
 O πραγματικός «τρίτος δρόμος» προς τον δημοκρατικό σοσιαλισμό.
Διότι παραμονεύουν τα βιοκαύσιμα και η εκτόξευση της τιμολόγησης των τροφικών προϊόντων και διότι ο δημοκρατικός δρόμος υπάρχει, για να ασκήσουμε δημιουργική πολτική πάνω στα πραγματικά προβλήματα της παθογένειας της οικονομίας της χώρας, με την συνηγορία και την συμμετοχη της κοινωνίας των πολιτών, για μια  παγκόσμια οικονομία με επίκεντρο τον άνθρωπο.
Ο Δημοκρατκός δρόμος για τον σοσιαλισμό είναι, πολύ μακρύς, τραχύς και πορεύεται παράλληλα με την χειραφέτηση του σύγχρονου ανθρώπου και της κοινωνίας του.
 Πορευόμαστε σήμερα όλοι εμεις, που πιστέψαμε και πιστεύουμε στον Σοσιαλισμο με δημοκρατία και ελευθερία, σεμνά και ταπεινά, χωρις θριαμβολογίες επιβεβαίωσης.
Τα δύσκολά χρόνια  της ολοκληρωτικής υπεροψίας του νεοφιλελευθερισμού, που δημιούργησε η πτωση του ολοκληρωτικού "υπαρκτού σοσιαλισμού" πέρασαν και είναι ώρες για ολοκλήρωση της προγραμματικής μας εργασίας, ειναι ώρα να φύγουμε οριστικά απο τόν ανασφαλή και καταθλιπτικό πολιτικοϊδεολογικά,  κακό πολιτικό μας εαυτό.

ΠΟΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ,  ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ ΤΗΣ..."ΟΥΤΟΠΙΑ"  ΜΑΣ.
 ...ΑΣ ΤΟΝ ΖΗΣΟΥΜΕ.

Παππάς Γιώργος

TrackBack URI for this entry

Σχόλια (0)

RSS feed Comments