Τον Λ. Κύρκο, ιστορικό ηγέτη του χώρου μας , τον τιμώ και πάντα μου είναι αγαπητός, Οι σοβαρές διαχρονικές διαφωνίες που έχω μαζί του προέρχονται από τις διαφορετικές κριτικές εκτιμήσεις για τις πολιτικές που έπρεπε να ακολουθούσει το κόμμα, από το 74 έως σήμερα, και από τις διαφορετικές κριτικές αποτιμήσεις αυτών των πολιτικών.
Η κυρίαρχη αντίθεση αφορά την λογική των συμμαχιών του κόμματος. Η πολιτική των συμμαχιών είναι ο βασικός άξονας που διαμόρφωσε την 40χρονη πορεία και τα πολιτικά αποτελέσματα του κόμματος.
Προσδιορίστηκε κυρίως από την παραδοσιακή λογική της αριστεράς, που βλέπει το πολιτικό φάσμα με όρους εκ προοιμίου ανελαστικούς και δεδομένους και όχι προς απόδειξη, όπως π.χ. αριστερά και δεξιά, προοδευτικός, συντηρητικός, σοσιαλδημοκρατία και κομμουνισμός, «συσπείρωση των ευρύτερων δυνάμεων της κοινωνίας για πολιτικούς στόχους» η και «για τον σοσιαλισμό».
Το επίθετο προοδευτικός, ως κριτήριο όχι του πολιτικού λόγου αλλά των πρακτικών άσκησης εξουσίας και των πολιτικών δράσεων , είναι απών. Ψευδεπίγραφα ο καθένας μπορεί να δηλώνει προοδευτικός, ενώ συνήθως οι πρακτικές είναι αναντίστοιχες με αυτή την δήλωση. Το ψευδεπίγραφο, το παραπειστικό, το ψέμα, το αποπροσανατολιστικό είναι στοιχεία του λαϊκισμού, της δημαγωγίας και της συντήρησης. Είναι τεχνικές εξουσίας ενός συντηρητικού προτύπου για την άσκηση της πολιτικής που επιλέγουν "συντηρητικοί" και "προοδευτικοί" πολιτικοί. Είναι ο εύκολος αλλά συντηρητικός δρόμος και πρότυπο, στην άσκηση εξουσίας και πολιτικής. Από πολλούς ακραία ανόητους θεωρείται μάλιστα και "μαγκιά".
Κανείς νομίζω εκτός από αφελείς, δεν αγνοεί τις σοβαρές δυσκολίες στην άσκηση πολιτικής και εξουσίας.
Χρειάζονται λοιπόν περισσότερα και αποτελεσματικότερα κριτήρια κυρίως για την πολιτική πρακτική και όχι για τον πολιτικό λόγο, για να προσδιορίζεται ο πολιτικός χαρακτήρας, η πολιτική αλήθεια, του κομματικού φάσματος και των πολιτικών.
Το Πασοκ π.χ. αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό, προοδευτικό, ενώ έχει υλοποίηση με ακραίο αυταρχισμό, τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην χώρα μας, και λειτουργεί άκρως αντιδημοκρατικά, ως αρχηγικό κόμμα. Δύο εκατομμύρια μέλη ψηφίσαν αρχηγό και η εσωκομματική δημοκρατία εξαφανίστηκε. Δηλαδή συντηρητικό κόμμα.
Το ΚΚΕ αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό δηλαδή εκ προοιμίου προοδευτικό, όταν είναι στις πολιτικές του επιλογές, και στην λειτουργία του, είναι σταλινικό, δηλαδή, ολοκληρωτικό κόμμα. Δηλαδή άκρως συντηρητικό κόμμα.
Είναι φανερό ότι στην πολιτική το μεγαλύτερο μέρος όσων συμμετέχουν, σαφώς όχι όλοι, αποδέχονται τις λέξεις αλλά απορρίπτουν τις έννοιες τους. Οι πολίτες από πολιτική παιδεία η έστω από πολιτικό ένστικτο αυτό το αντιλαμβάνονται και απαξιώνουν τους πολιτικούς και την πολιτική. Η κρίση του πολιτικού μας συστήματος και της δημοκρατίας μας, ξεκινά από αυτήν την πραγματικότητα. Η τεράστια αποχή στις τελευταίες ευρωεκλογές, αλλά και σε προηγούμενες, αυτό επιβεβαιώνει.
Η άρθρωση πολιτικής για τις συμμαχίες μέσα σ' αυτήν την πραγματικότητα γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Ο διάλογος είναι ιδιοτελής και παραπειστικός από την πλευρά του συντηρητικού φάσματος,, και υπάρχουν άπειρα παραδείγματα έπ’ αυτού.
Εάν δεν υπάρξουν ασφαλιστικές δικλίδες, όροι και προυπο-θέσεις, τότε όποιος το επιχειρήσει , γίνεται στην συνείδηση του πολίτη, όμοιος του συντηρητικού φάσματος, απαξιώνεται, παρ’ ότι μπορεί να δηλώνει αριστερός, προοδευτικός, κλπ., αφού οι συντηρητικές πολιτικές πρακτικές του συμμάχου προσδιορίζουν την αλήθεια.
Η πρότασή μου από την περίοδο του ιδρυτικού συνεδρίου του Συν, και της πολιτικής της κεντροαριστεράς, που μας κατέστησε, παραφυάδα η συμπληρωματική δύναμη του Πασοκ, και που πληρώσαμε πολύ ακριβά, παρ' ότι το είχαμε ξαναβιώση στην περίοδο του ΚΚΕεσωτ., ήταν η διερεύνηση των δυνατοτήτων για συνεργασίες με πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, πάνω στο πρόγραμμα θεσμικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων του κόμματος, που αντιμετωπίζουν τις μόνιμες παθογένειες της κοινωνίας μας.
Οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις στην παιδεία που απομακρύνουν την κομματικό συντηρητικό ηγεμονισμό στα ΑΕΙ, διασφαλίζουν την απόλυτη αυτονομία των ιδρυμάτων και τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των συμμετεχόντων είναι ένα παράδειγμα. Η κοινωνικοποίηση της γνώσης ένα δεύτερο. Η προώθηση αυτόδιαχειριστικών μορφωμάτων στην οικονομία ένα τρίτο.
Οι θεμελιώδεις όψεις, του βαθέματος της Δημοκρατίας, της οικονομίας, του κράτους, του ευρύτερου δημόσιου τομέα, της εξωτερικής πολιτικής, της υγείας, της εργασίας, των αγορών, των εισοδημάτων, είναι επίσης παραδείγματα παθογένειας, που η ανάγκη για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις είναι πιεστική.
Έχει το Πασοκ την πολιτική λογική και βούληση για να συνεργαστεί για αυτές τις μεταρρυθμίσεις; Η απάντηση είναι αβίαστα όχι. Το Πασοκ χρησιμοποιούσε στην 20ετή διαχείριση της εξουσίας του, τις πολιτισμικές καθυστερήσεις τις κοινωνίας μας ως δικαιολογία για την δική του πολιτική ανεπάρκεια και συντηρητισμό για την έλλειψη μεταρρυθμιστικού προγράμματος, για το ότι ο σοσιαλισμός δεν ήλθε στις 18.
Εάν είχε την πολιτική λογική και βούληση, τότε θα υλοποιούσε τις μεταρρυθμίσεις μόνο του στα πλαίσια του δικομματισμού, και δεν θα ζητιάνευε συνεργασίες μαζί μας, ούτε θα χρησιμοποιούσε την ολιγαρχία των μέσων μαζικής επικοινωνίας για να μας πιέζει. Χρόνια πολλά στην εξουσία και δεν έκανε απολύτως τίποτε. Το Πασοκ μόνον κάτω απο τις ευλογίες της ΤV, του πάπα των ολιγοαρχών των Μ.Μ.Ε. γίνεται "αριστερό".Για να συνεργαστούμε με το Πασοκ, πρέπει να φθάσουμε στον έσχατο πολιτικό κυνισμό να αποδεχθούμε τις λέξεις αλλά να απορρίψουμε τις έννοιες τους.Πιστευω οτι ο χώρος μας διαθέτει ακόμη ορθολογισμό.
Παρ' ότι ο πολιτικός πολιτισμός μας δεν επιτρέπει τον πολιτικό κυνισμό, θα έπρεπε να διαλεχτούμε μαζί του για να αποκαλύψουμε στους προοδευτικούς πολίτες τον βαθύ του συντηρητισμό και την απάθεια του στα μεγάλα προβλήματα της ζωής μας.
Συνεργασίες η συμμαχίες, άνευ όρων, η με παραπειστικές πολιτικές προτάσεις απέναντι στην κοινωνία , δηλαδή με προτάσεις τύπου Πασοκ, δεν μπορούν να υπάρξουν και πρέπει οριστικά να μην επανέρχονται στο προσκήνιο, όσο το Πασοκ η οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, παραμένουν σ’ αυτήν την καθυστέρηση τον αναχρονισμό και την συντήρηση.
Παρακαλούμε γι' αυτό και τον πολύ αγαπητός μας σύντροφος Λ. Κύρκο που στην τελευταία του συνέντευξη στα ΝΕΑ στις 20-6-2009, το επαναφέρει. Ας μας αφήσει να πορευτούμε με τις συμβουλές του και όχι με τις πιεστικές δηλώσεις του.
Έχουμε τον Κοροβέση να μην έχουμε ξανά και ξανά την πρόταση να γίνουμε παραφυάδα του Πασοκ και των "συγκλονισμένων από τον εκσυγχρονισμένο Πασοκ" Μπίστιδων, Ανδρουλάκηδων, και άλλων πρώην αγαπητών συντρόφων και νυν αυτοχειριασμένων λακέδων της πολιτικής και πολιτισμικής μας κοινωνίας .
Ο μικροαστικός, υποκριτικός πολιτικός καθωσπρεπισμός, έχει τα όρια του, και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κριτική πολιτική σκέψη, ούτε τα πολιτικά μεταρρυθμιστικά προγράμματα που το Πασοκ είναι, και όλα συνηγορούν ότι θα είναι για πάρα πολύ χρόνο ακόμη, σε αδυναμία ν' αρθρώσει.
Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα που πρέπει εξαναγκαστικά να λύση η ανανεωτική αριστερά και μάλιστα με εξαναγκαστικές, αλλοτριωτικές συμμαχίες. Ταυτόχρονα είναι μύθος και ψευδαίσθηση ότι με τις δυνάμεις και τα ποσοστά που διαθέτουμε μπορούμε να ελέγξουμε τους εθισμένους σε ρεμούλες, πολιτικαντισμό και λαϊκισμό παράγοντες του Πασοκ σπάζοντας το δικομματικό σύστημα.
Μια συνεργασία των συντηρητικών δυνάμεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όπως στην Γερμανία, θα τούς επέτρεπε να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τα δραματικά προβλήματα που δημιούργησε η δικομματική τους διαχείριση 35 χρόνια τώρα. Το τυράκι της εξουσίας, με δικαιολογία την πολιτική ευθύνη, είναι για ιδιοτελείς αλλοτριωμένους και όχι για αριστερούς.
Δές: και Άρθρο "ΠΑΣΟΚ και Εξουσία το 2009 " του Θ.Αθανασίου .
Γιώργος Παππάς.
Trackback(1)
 |
ΠΟΛΙΤΙΚΗ-AΡΘΡΑ 
TrackBack URI for this entry
RSS feed Comments